Θάνος Ανεστόπουλος

  

Αφιέρωμα στο Θάνο Ανεστόπουλο

 με αφορμή μια συναυλία στην επαρχία

 ΘΝΗΤΟΣ


ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΜΙΑ ΠΟΡΝΗ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΓΛΩΣΣΑ ΠΥΡΙΝΗ
ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΕΥΘΥ ΒΕΛΟΣ ΣΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ ΤΗΝ ΑΚΡΗ
ΕΝΑ ΘΗΡΙΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΣΤΡΑΠΗΣ
Η ΛΑΘΟΣ ΘΕΣΗ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ
ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΙ ΠΟΥ ΣΙΓΟΛΙΩΝΕΙ ΣΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥΣ
ΛΑΣΠΗ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΕΛΟΣ ΣΕ ΚΑΘΑΡΟ ΠΟΤΗΡΙ
ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΣΙΓΑΡΟ
ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΑΓΡΙΑ ΦΛΟΓΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΥΝΕΙ

ΑΧ ΚΟΣΜΕ ΕΣΥ ΠΟΥ ΣΙΩΠΗΛΑ ΚΡΥΦΑ ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΑΣ
ΒΟΥΒΑ ΝΑ ΤΟΛΜΑΓΕΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΦΩΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ
ΚΙ ΑΣΤΟΧΑΣΤΟ ΜΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΝΑ ΓΥΡΕΨΕΙΣ


Θ. ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

  --

Πριν λίγες μέρες είχα τη χαρά να δω τον Θάνο Ανεστόπουλο στο μπαρ Roxanne  στο Διδυμότειχο. Μόνος με μια κιθάρα με τη Σοφία Ευκλείδου στο βιολοντσέλο. Με το που μπήκαμε μέσα γύρω μας μας περιτριγύρισαν τα ασπρόμαυρα σχέδια με κάρβουνο του Θάνου. Δεν δυσκολεύεσαι να μπεις στον κόσμο του ακόμα και από τις γραμμές που αφήνει στο χαρτί.

Μυστήριος τύπος, απόμακρος και απρόσιτος. 

Είχα χρόνια πολλά που πέρασαν από τότε που είχα να δω τα Διάφανα Κρίνα ζωντανά και η αλήθεια είναι πως ο Θάνος δεν θυμίζει τίποτε από εκείνο τον παλιό Θάνο. 

Έτσι λοιπόν αντιλήφθηκα από νωρίς πως μόνο έτσι θα έπρεπε να τον αντιμετωπίσω, σαν ένα άνθρωπο που αγνοούσα την ιστορία και το παρελθόν του και το μόνο που έπραξα ήταν να τον διαβάσω με τον τρόπο μου, να ερμηνεύσω το πρόσωπό του, τα χέρια, τα ρούχα, τα μαλλιά τα μάτια και την ψυχή του.

Μου άρεσε πολύ. Από την πρώτη στιγμή, με άγγιξαν βαθιά οι στοίχοι που επέλεξε και που έγραψε..
Νομίζω ότι μου άρεσε η νέα τροπή που πήρε.. πιο στέρεος και γήινος από ποτέ έκανε τον κόσμο να ταξιδέψει με τις υπέροχες μελωδίες του. Αναμφισβήτητα το ταλέντο του στην κιθάρα είναι άπαιχτο, σα να άκουγες μια ολόκληρη μπάντα κι ας ήταν τις περισσότερες φορές μόνος στη σκηνή. 
Είναι νομίζω μια μοναδική ευκαιρία να ακούσεις όλες αυτές τις επιρροές που δημιούργησαν τα Διάφανα Κρίνα, που τους οδήγησαν στους μοναδικούς στίχους τους. Με απόλυτο σεβασμό και επίγνωση ο Θάνος Ανεστόπουλος πήρε αυτή την βαριά κληρονομιά των ποιητών και τη μετέτρεψε σε κάτι πολύ ζεστό και προσιτό στον κόσμο.


Ένιωσα λίγο περίεργα καθώς τον άκουγα να παίζει τα τραγούδια από τα Διάφανα Κρίνα, νομίζω κι εκείνος λίγο περίεργα ένιωθε.. και το μετέδωσε. 
Δεν έχω πολλά να πω, απλά αξίζει μια συναυλία του για να σας παρασύρει στον κόσμο του. Ζωγράφος, ποιητής, στιχουργός, ερμηνευτής, ένας γνήσιος καλλιτέχνης με μια καρδιά ανοιχτή στον κόσμο.. ελεύθερος πια.. ζωντανός. 

Ήθελα να παρουσιάσω μερικούς από τους στοίχους του, όπως και μερικά από τα μελοποιημένα ποιήματα γνωστών ποιητών.

Θάνος Ανεστόπουλος
"Παράθυρα"

Ανοίξτε τα κορμιά με τα νύχια
ανοίξτε το φλασκί με το γλυκό κρασί
ανοίξτε τα βλέφαρα πόρτες
ανοίξτε τ'ανοιχτά παράθυρα
ανοίξτε τα λειψά και μισοφώτιστα δωμάτια
ανοίξτε τις σιωπές
ανοίξτε τα ουράνια τοπία
ανοίξτε τις υπέροχες μήτρες
ανοίξτε τα καλαίσθητα λευκώματα
ανοίξτε τις κάμαρες των αναμνήσεων
ανοίξτε τα πρόσχαρα κελλάρια
ανοίξτε τις παράφωνες νότες
ανοίξτε τα τριαντάφυλλα των γιορτινών αποφοιτήσεων
ανοίξτε τις πέτρινες μοναξιές
ανοίξτε το λιβάνι και την σμύρνα
ανοίξτε τις μορφές του φθινοπωρινού ύπνου
ανοίξτε τα τσακισμένα μυστικά
ανοίξτε τις ψευδείς ευδιακρισίες
ανοίξτε τις απαγορευμένες πλατείες
ανοίξτε τους πόνους της ίασης
ανοίξτε τους πύρινους χορούς
ανοίξτε τα παιδικά μας πρωτολόγια
ανοίξτε τις αγκαλιές που δεν ήταν αγκαλιές
ανοίξτε τα ρεφρέν από τα παλιά τραγούδια
ανοίξτε το χρώμα και το αλάτι της σκουριάς
ανοίξτε τα γλυκοθώρητα αγόρια
ανοίξτε τους αξεδιάλυτους πόθους
ανοίξτε τα χαιδεμένα δρεπάνια
ανοίξτε τα χαριτωμένα κορίτσια
ανοίξτε τα σκουριασμένα σφυροδρέπανα
ανοίξτε τις κάσες των άδικων νεκρών
ανοίξτε την χωματένια απληστία
ανοίξτε τις διασκεδάσεις των αχρείων
ανοίξτε τα πλεχτά καλάθια με το τυρί
ανοίξτε τις στεγνές στυμμένες βρύσες
ανοίξτε το ράμφος της ηδονής
ανοίξτε τα ποίηματα που γράφτηκαν Φλεβάρη
ανοίξτε τα ποίηματα που γράφτηκαν για να την θυμίζουν
ανοίξτε τα ποίηματα που γράφτηκαν για να λησμονηθούνε
ανοίξτε τα σφαλισμένα χείλη
ανοίξτε τις αποθήκες με τις κραυγές
ανοίξτε το εύμορφο στόμα
ανοίξτε το αμαρτωλό νερό
ανοίξτε το ανευχάριστο όνειρο
ανοίξτε την στενάχωρη θάλασσα
ανοίξτε τις ευδαιμονικές μουσικές
ανοίξτε το παραμύθι με τους νεκρούς μας φίλους
ανοίξτε τα μαξιλάρια με τα πούπουλα
ανοίξτε τους ανασασμούς των κρίνων
ανοίξτε τα γράμματα της φυλακής
ανοίξτε τα πορτοφόλια των διαβόλων
ανοίξτε τις ζωές των νοικοκύρηδων
ανοίξτε τις βαριές ψυχές της Κυριακής
ανοίξτε τα λαμπερά μάτια των παιδιών
ανοίξτε τα λαμπερά μάτια των παιδιών
ανοίξτε τα λαμπερά μάτια των παιδιών
και
κλείστε την τηλεόραση...

αφιερώνεται στα παιδιά που έχουν υποστεί
οποιαδήποτε μορφή βίας και κακοποίησης

Θάνος Ανεστόπουλος

-

 

ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ ΕΝΑΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟ

..ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ
ΤΟ ΡΙΓΟΣ
Ο ΦΟΒΟΣ
Η ΑΠΟΓΝΩΣΗ

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ
ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΘΑΝΑΤΟ
ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ

-ΠΟΥ ΤΕΜΝΕΙΣ ΤΑ ΝΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ-

ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΟΥΤΕ ΗΛΙΟΣ
ΟΥΤΕ ΓΗ ΝΑ ΚΑΡΠΟΦΟΡΕΙ

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ
ΜΟΝΟ ΟΙ ΓΛΟΥΤΟΙ
ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ
ΜΕΝΟΥΝ ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΕΣ
ΣΕ ΑΠΟΔΕΚΑΤΙΣΜΕΝΟ ΕΠΙΛΟΓΟ

ΧΩΡΙΣ ΕΣΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ
ΜΕΝΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ
ΤΟ ΚΡΥΟ Η ΤΟ ΖΕΣΤΟ
ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΣΟΥ

ΜΕΝΟΥΝ ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑ
ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΑ

ΜΕΝΕΙ ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ
ΝΑ ΤΟ ΡΥΠΑΙΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΟΝΟ ΑΡΝΗΣΕΙΣ
ΚΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΤΟΙΜΟΣ
ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ
ΑΠΟ ΚΕΝΟ ΕΚΜΑΓΕΙΟ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ
ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ
ΚΑΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΓΙΑΤΙ
ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ
ΕΣΥ
ΚΑΙ
ΕΓΩ
Τ'ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ
ΤΟ ΤΩΡΑ
ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ
...ΟΧΙ...

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ
ΠΟΤΕ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ
ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ
ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ
ΕΝΑΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟ

Θάνος Ανεστόπουλος

-

ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΗ

ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΑΛΙ ΣΤΕΡΝΑ Ο ΚΑΙΡΟΣ
ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ
ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΡΟΔΟΚΟΚΙΝΙΖΟΥΝ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ
ΤΑ ΨΗΛΑ ΧΤΙΡΙΑ Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΘΟΛΟΣ ΓΛΥΦΕΙ
ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΠΛΑΓΙΑΖΟΥΝ ΠΛΑΝΕΜΕΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΤΡΗ ΓΗ
ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΖΕΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ
Σ ΕΝΑ ΠΛΑΤΥ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΕΛΑΟ
ΑΠΟΚΟΙΜΙΟΥΝΤΑΙ

ΠΛΗΓΕΣ ΑΠΟ ΦΡΙΧΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ
ΤΟ ΓΗΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΑΠ'ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥΣ
ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ Σ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΕΓΓΟΣ ΧΟΡΤΑΙΝΩ
ΑΠ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ
ΚΑΙ ΠΙΑ ΔΕΝ ΒΡΕΧΕΙ ΔΙΧΩΣ ΛΟΓΟ
ΕΚΕΙ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΡΑΤΑΩ ΡΑΒΔΙ
ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩ

ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΡΟΣΩΠΟ
ΤΡΕΜΑΜΕΝΑ ΔΑΧΤΥΛΑ
ΦΕΡΝΩ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ
ΚΙ ΑΓΓΙΖΩ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΛΥΠΗ
ΓΥΡΩ ΑΠ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ
ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ
ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ
ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΠΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ
ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ
ΠΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ

ΑΡΓΟΡΟΥΦΑΩ ΤΩΡΑ ΤΟΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ
ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ
ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΘΑΜΒΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΤΩΝ ΛΑΜΠΡΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

ΜΕ ΕΝΤΟΝΗ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ
ΜΕ ΠΟΛΥ ΕΡΩΤΑ ΜΥΣΤΙΚΟ
ΜΕ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΥΝ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΤΗΣ
ΟΙ ΕΞΑΙΣΙΕΣ
ΜΕ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΑ Η ΗΔΟΝΗ
ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΟΥ ΓΕΛΑ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΗ
ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΚΑΘΕΤΑΙ
ΝΩΘΡΗ ΚΑΙ ΧΟΡΤΑΣΜΕΝΗ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ
ΝΑ ΒΡΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ

ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΑΥΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ
ΖΗΤΑ
ΝΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΣΕΙ ΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΓΙΞΩ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ
ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ
ΘΑ ΘΕΛΑ
ΝΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΚΟΨΟΥΝ
ΤΑ ΧΕΡΙΑ

ΔΕΝ ΗΣΥΧΑΖΩ
ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΠΕΙ ΑΝΑΠΟΔΟ Η ΣΩΣΤΟ
ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΟΡΕΣ
ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΖΩ
ΚΙ ΟΛΟ ΜΙΛΩ
ΚΙ ΟΛΟ ΜΙΛΩ
ΜΑ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΤΕ
ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΗΣ Μ ΑΡΕΣΕ ΝΑ ΣΙΩΠΩ

ΕΝΑ ΠΛΑΤΥ ΔΡΟΣΕΡΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
ΤΡΕΧΕΙ ΤΩΡΑ ΠΑΝΩ
ΣΤΟ ΔΡΟΣΕΡΟ ΑΙΔΡΩΤΟ
ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ
ΣΑΝ ΕΝΑ ΚΛΩΝΑΡΙ ΑΚΑΚΙΑΣ
ΠΡΩΙ
ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

ΣΤΑΖΕΙ ΟΛΗ ΑΠΟ ΗΔΟΝΗ
ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΜΑΣ
ΓΡΑΦΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΖΟΥΝ
ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΤΟ ΣΤΡΩΜΑ ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ
ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΙΧΟ
ΤΑ ΚΕΡΙΑ ΘΑ ΑΝΑΝΕΩΘΟΥΝ
ΤΑ ΛΙΩΜΕΝΑ ΘΑ ΠΕΤΑΧΤΟΥΝ
ΜΑΖΙ
ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ
ΜΕ ΤΑ ΜΠΑΓΙΑΤΙΚΑ ΝΕΑ
ΜΙΑΣ ΠΑΛΙΑΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΕΝΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΞΕΔΟΝΤΙΑΡΙΚΟ
ΠΟΥ ΑΡΓΑ ΑΡΓΑ
ΕΞΑΤΜΙΖΕΤΑΙ

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ
ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΗΣ
ΤΟ ΣΒΗΣΜΕΝΟ ΦΩΣ
ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ
ΤΟ 'Σ ΑΓΑΠΩ' ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΩ

Σ ΑΓΑΠΩ
-----------------------

ΚΑΝΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ
ΔΕΝ ΛΗΣΜΟΝΗΘΗΚΕ
ΚΑΝΕΝΑ 'Σ ΑΓΑΠΩ' ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ
ΑΠΟ ΕΝΑ 'ΠΡΕΠΕΙ' ΜΙΑ 'ΣΥΝΗΘΕΙΑ'
ΑΠΟ ΕΝΑΝ 'ΦΟΒΟ'
ΜΙΑ' ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ'
ΑΠΟ ΜΙΑ ΆΦΗΡΗΜΕΝΗ ΩΡΑ'
ΑΠΟ ΜΙΑ 'ΚΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ'
ΚΑΝΕΝΑ
'Σ ΑΓΑΠΩ'
ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ
'ΑΝΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΜΕΝΟ'

ΤΟ ΄Σ ΑΓΑΠΩ' ΝΑ ΤΟ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΖΕΙΣ
ΜΟΥ ΛΕΓΕ
ΚΑΙ ΜΟΥ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΖΕ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ
'...ΝΑ ΤΟ ΠΟΤΙΖΕΙΣ ΟΜΩΣ,
ΚΑΘΗΜΕΡΝΑ ΝΑ ΤΟ ΠΟΤΙΖΕΙΣ...'

Θ. ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

-

-
ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ


ΘΕΛΩ ΒΟΗΘΕΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΩ ΑΣΠΡΕΣ ΚΟΛΛΕΣ.
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΕΝΟΣ ΒΟΡΙΑ
ΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΨΕΙ ΜΟΥ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ.
ΜΙΑ ΑΓΡΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ
ΝΑ ΒΥΘΙΣΤΩ ΣΕ ΜΕΛΑΝΕΝΙΟ ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΒΥΘΟ
ΝΑ ΧΤΥΠΗΘΩ ΜΕ ΦΘΟΓΓΟΥΣ ΚΥΜΑΤΑ
ΣΕ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΑΠΟ ΦΩΝΗΕΝΤΑ.
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟΓΕΙΩΣΕΙΣ ΑΙΩΡΗΣΕΙΣ
ΣΕ ΓΑΛΑΖΙΟ ΟΥΡΑΝΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΑΤΑ
ΔΑΣΕΙΕΣ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΕΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΑ.
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΜΙΑ ΔΙΨΑΣΜΕΝΗ ΓΗ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΒΡΟΧΗ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.
ΘΕΛΩ ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΩ
ΜΕ ΚΑΡΤΕΡΙΑ ΣΥΓΚΑΤΑΝΕΥΣΗ ΚΙ ΑΓΑΠΗ
ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΤΑ ΜΝΗΜΑΤΑ
ΣΕ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΩ
ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ Ν'ΑΠΛΩΣΩ
ΤΗΝ ΠΕΝΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΓΙΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΑΝΟΙΞΗ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ
ΑΥΤΟΣ Ο ΟΜΟΙΟΣ ΜΟΥ ΤΟΠΟΣ.
ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΥΤΗ ΖΩΗ
ΝΑ ΞΑΝΑΒΓΩ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟΝ
ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΓΕΛΟΥΝ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΣΤΙΣ ΡΟΔΙΝΕΣ ΠΑΛΑΜΕΣ ΤΟΥΣ
ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΕΝΑΠΟΘΕΣΟΥΝ
ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΨΑΣΜΕΝΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥΣ
ΤΑ ΧΑΡΤΙΝΑ ΛΕΥΚΑ ΟΣΤΑ ΜΟΥ ΝΑ
ΓΙΑΤΡΕΨΟΥΝ

Θ. ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
-

ΜΕ ΕΝΑ ΑΔΕΙΟ ΠΟΤΗΡΙ

Σε λίγο τα πρόσωπα που έκλεψαν φως
θα μοιάσουν της θλίψης αέναος χορός
κι εμείς σιωπηλά θα ζητάμε συγγνώμη
απ’ τον ήλιο που φεύγει χωρίς να νυχτώνει.

Σε λίγο η πίκρα θα σκίσει τα χείλη
θα γίνουμε εχθροί οι καλύτεροι φίλοι
κι εμείς σκυθρωπά θα απαγγέλλουμε στίχους
μιας άθλιας γενιάς, ενός άοσμου πλήθους.

Σε λίγο θ’ αδειάσει κι αυτό το μπουκάλι
θα ψάξει στις τσέπες να βρει λίγη ζάλη
κι εμείς θα κλοτσάμε σκυλιά μες στους δρόμους
ψευτοπροφήτες που ανήκουμε στους υπονόμους.

Σε λίγο θα σκάψουν στο σπίτι από κάτω
θα βρούνε τις μνήμες μας κι έναν όμορφο γάτο
το πρώτο βιβλίο, τον πρώτο εφιάλτη
μια κούπα με τσάι και λίγο αχάτη.

Σε λίγο τα μάτια θ’ ανοίξουν το στόμα
να βγούνε οι λέξεις απ’ το άψυχο σώμα
θα δούμε με πόνο τις μνήμες να σέρνουν
και άσχημα νέα οι σκόνες να φέρνουν.

Μ’ ένα άδειο ποτήρι στο χέρι θα μένουν
αυτοί που να ζούνε μονάχα υπομένουν.

Θ. ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

-

-

Κική Δημουλά - Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε αρσενικού ούτε θηλυκού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικό, γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

-

Νερωμένο κρασί

Ιωάννης Πολέμης

(μεταγενέστερος τίτλος: Παραδειγματικόν, συλλογή: Τὸ παλιὸ βιολί)

Ὅ, τι κι᾿ ἂν εἶχε τόχασε, γυναῖκα, βιός, παιδιά του·
τίποτε δὲν τ᾿ ἀπόμεινε στερνὴ παρηγοριά.
Πέταξ᾿ ἡ ἔννοια ἀπὸ τὸ νοῦ κι᾿ ἡ ἐλπίδ᾿ ἀπ᾿ τὴν καρδιά του
κι ἡ ὑπομονὴ ἐμαρμάρωσε στὰ στήθη του βαριά.
Ὅπως τὰ λείψανα περνοῦν, περνάει ἀργὰ ὁ καιρός του
καὶ ζεῖ δίχως ὁ δύστυχος νὰ ξέρει τὸ γιατί.
Μὲς στὴν ταβέρνα ὁλημερὶς μὲ τὸ ποτήρι ἐμπρός του
τοῦ κάκου ἐκεῖ ἀνώφελα τὴ λησμονιὰ ζητεῖ.
«Καταραμένε κάπελα καὶ κλέφτη ταβερνιάρη,
τί τὸ νερώνεις τὸ κρασί, καὶ πίνω ἀπ᾿ τὸ ξανθό,
καὶ πίνω κι᾿ ἀπ᾿ τὸ κόκκινο κι᾿ ἀπὸ τὸ γιοματάρι
κι᾿ ἀπὸ τὸ σῶσμα τὸ τραχύ, πίνω καὶ δὲ μεθῶ;
Δὲν ᾖρθα γιὰ ξεφάντωμα, μήτε γιὰ πανηγύρι,
ᾖρθα νὰ βρῶ τὴ λησμονιὰ στὸ θάνατο κοντά!»
Κι᾿ ὁ κάπελας γεμίζοντας καὶ πάλι τὸ ποτήρι
μὲ θλιβερὸ περίγελο στὰ λόγια του ἁπαντᾷ:
«Τί φταίω ἐγὼ ἂν τὰ δάκρυα ποὺ ἀπελπισμένος χύνεις
πέφτουν μὲς στὸ ποτήρι σου, σταλαγματιὲς θολές,
καὶ τὸ νερώνουν τὸ κρασὶ κι᾿ ἀδύνατο τὸ πίνεις;
Τί φταίω ἐγὼ κι᾿ ἂν δὲ μεθᾷς, τί φταίω ἐγὼ κι᾿ ἂν κλαῖς;»

http://athanasiosanestopoulos.blogspot.com/

Μάνος Χατζιδάκης- Αφιέρωμα

Είπα μιας και περάσανε 15 χρόνια, έστω και αργά να τον θυμηθώ..

Διάφορα κείμενα από το διαδίκτυο..

MANOΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994

Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη, τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ’ όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες.

Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνιση μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ’ τη Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ’ την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, έκτος απ’ τη στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου τη λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το ‘32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου. Άρχισα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδασα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου.Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία.

Μ’ επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ’ όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Την κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ’ απομάκρυναν ύπουλα απ’ τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι’ αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ’ το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.

Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.
Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν’ αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές.
Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ’ ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το ‘66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς – ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το 72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του 74, όπου και το ‘κλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα.

Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων – μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή. Από το 75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ’ έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ’ ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας.

Μέσα σ’ αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννηση τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι: Αδιαφορώ για τη δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίσει εκείνη κι όχι εγώ. Πιστεύω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων κι όχι σ’ αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθέντες συνήθειες μας. Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, τη σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας το σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.

Μάνος Χατζιδάκις (Από το βιβλίο “ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ” - εκδόσεις Εξάντας”) http://www.hadjidakis.gr/

Ο ΛΑΧΕΙΟΠΩΛΗΣ Τ΄ΟΥΡΑΝΟΥ
...Σηκώθηκα απ΄ το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη. Ήμουνα ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους. Ο πρώτος αριθμός σημαίνει συνουσία. Βάση ρευστή για δημιουργία. Κι αποφασίζω ευθύς την πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θά ΄ναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό - που λεν - ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.
Το λεω για να τ΄ ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν κι όπου βρουν. Να μην τ΄ αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κατακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς, τους ποιητές. Μια και δεν είναι δυνατό να μας εντάξουν στα συρτάρια τους, σ΄ ό,τι μπορούν να ελέγξουνε και να προβλέψουν οι ανερχόμενοι πολλοί.
Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ΄ έξω από το πάπλωμα. Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μάνου Χατζιδάκι ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ.
---------------------

ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Το τραγούδι δεν είναι σύνθημα ή πράξη εκτονώσεως. Ούτε μαστίχα για το στόμα αθλητικών εφήβων ή συντροφιά νυχτερινή για οδηγούς ταξί και φορτηγών. Είναι μια σχέση υπεύθυνη, μια πράξη ερωτική ανάμεσά μας που μας αποκαλύπτει. Τελετουργία που απαιτεί, τόσο από σας όσο και από μένα, μια προετοιμασία θρησκευτική, επίμονη άσκηση γνώσης και αθωότητας, αποκαλύψεως και ανιχνεύσεως, μνήμης και προφητείας.
Το τραγούδι είναι μια μαγική στιγμή κι εγώ ένας πανηγυριώτης μάγος εκπρόσωπός σας, που θα φωτίσω τις κρυφές και αθέατες γωνιές σας, θα σας εκπλήξω, θα σας γεμίσω ερωτήματα και μελωδίες που ίσως γεννούν δικές σας και θα μεταφερθούν στο σπίτι σας, έτσι που να κοπεί ο ύπνος σας και να χαθεί για πάντα –αν είναι δυνατόν– ο εφησυχασμός σας. Κι ας μην μπορείτε να με τραγουδήσετε. Μήπως τάχα μπορείτε να εξαφανίσετε ένα πουλί ή να το φανερώσετε μέσ’ απ’ το φόρεμα ή από το μαντήλι σας; Κι όμως δεν το ξεχάσατε κι ούτε θα το ξεχάσετε σ’ όλη σας τη ζωή. Και θα το λέτε στα παιδιά σας έτσι όπως το πρωτοείδατε κάποια φορά από έναν μάγο σ’ ένα πανηγύρι – καθώς και το τραγούδι μου.
Θα το θυμάσθε και θα το ’χετε εντός σας, χωρίς την δυνατότητα να το γλεντήστε με αυτάρεσκη και δυνατή φωνή. Μόνο να το ψελλίζετε θα είναι δυνατόν, σαν προσευχή...
Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια.
Δεν είναι το τραγούδι μου μια μονόφωνη αρτηρία, ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ’ απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες.
Και μην ξεχάσετε. Σαν φύγετε από ΄δω, δεν σας ανήκει παρά μονάχα το αίσθημα, η σκέψη και τα ερωτήματα, που ολόκληρο το βράδυ σας μετέδωσα μέσ’ απ’ τη μουσική μου. Σ’ εμένα απομένει το τραγούδι, η μαγική στιγμή μου, που είναι μια εξαίσια απάντηση αρκεί να με ρωτήστε. Ρωτήστε με λοιπόν. Κι ύστερα σας παρακαλώ σωπάστε! Γιατί θα τραγουδήσω!
Πιστεύω πως η τέχνη του τραγουδιού αποτελεί κοινωνικό λειτούργημα, γιατί το τραγούδι μας ενώνει μέσα σ’ ένα μύθο κοινό. Κι όπως στον χορό ενώνουμε τα χέρια μεταξύ μας για ν’ ακολουθήσουμε ίδιες ρυθμικές κινήσεις, έτσι και στο τραγούδι ενώνουμε τις ψυχές μας για ν’ ακολουθήσουμε μαζί, τις ίδιες εσωτερικές δονήσεις. Κι όσο για τον κοινό μύθο που δεν υπάρχει στις μέρες μας, τον σχηματίζουμε καινούριο κι απ’ την αρχή κάθε φορά. Κάθε φορά που νιώθουμε βαθιά την ανάγκη να τραγουδήσουμε.

Από το βιβλίο του Μάνου Χατζιδάκι: Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ. ------------

Αδιαφορώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.
Πιστεύω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.
Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα "επώνυμους" πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Μάνος Χατζιδάκις (Νοέμβριος 1980 - Μάρτιος 1981)

-----------------

Κάπου το '54. Όταν το φεγγάρι ήταν κάτι σαν μαγικός κήπος και οι αστροναύτες δεν είχαν τραυματίσει θανάσιμα την παραδοσιακή μας αντίληψη περί σελήνης. Το φεγγάρι έφηβος σκληρός στους ξυλοκόπους. Στο φεγγάρι ένας ναύτης στα κάτασπρα ντυμένος, με τα κορίτσια να κλαίνε στα κατάρτια. Το φεγγάρι μ' ελαιώνες από χρυσές ελιές και μεταξένιους δυόσμους... Άξιζε μια βόλτα εκεί πάνω. Κατά τ' άλλα, μια προσπάθεια να συνθέσω ποιητικό ζεϊμπέκικο κι όχι να αντιγράψω ή να συνεχίσω την παράδοση του είδους.

Σχόλια του Μάνου Χατζιδάκι για το τραγούδι του "Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι"

----------------
Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειες σας ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια.
Δεν είναι το τραγούδι μου μια μονόφωνη αρτηρία. ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ' απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες.
Και μην ξεχάσετε.

Σαν φύγετε από δω, δε σας ανήκει παρά μονάχα το αίσθημα, η σκέψη και τα ερωτήματα, που ολόκληρο το βράδυ σας μετέδωσα μέσα από την μουσική μου.

Σε μένα απομένει το τραγούδι, η μαγική στιγμή μου, που είναι μια εξαίσια απάντηση, αρκεί να με ρωτήσετε. Ρωτήστε με λοιπόν.

Κι ύστερα, σας παρακαλώ, σωπάστε! Γιατί θα τραγουδήσω!

Από το βιβλίο του Μάνου Χατζιδάκι "Ο καθρέφτης και το μαχαίρι"

-----------------
Ο Μεγάλος ερωτικός είναι ένας λαϊκός θεός που ζει στη φαντασία μας απ' τη στιγμή που γεννιόμαστε ίσαμε να πεθάνουμε, όμορφος, εφηβικός και αδιάκοπα ζωντανός. Ο Μεγάλος Ερωτικός δε φοράει γραφικά τοπικά. Φοράει δικά του, που συνθέτουν δύσκολους συνδυασμούς ήχων, ανάλαφρων χρωμάτων και ποιητικών ονείρων. Δεν περιέχει μηνύματα που εύκολα τα σβήνουν οι βροχές. Δεν αντιστέκεται. Είναι μια λιτανεία περίεργη, όμως και τόσο φυσική στην εσωτερική και απόκρυφη ζωή μας.

Από το έργο του Μάνου Χατζιδάκι "Ο Μεγάλος Ερωτικός"

-------------------

Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθειά κι απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιός υπήρξα, τί σκέφθηκα, πώς έζησα και τί είναι αυτό που συνθέτει την μελλοντική μου απουσία.

Μάνος Χατζιδάκις

--------

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΜΕΝΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΝΕΟΝΑΖΙΣΜΟΥ

Βιώνουμε μέρα με την ημέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας που ή φοβάται ή δε σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη.

Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος "αρχηγός" που θα ηγηθεί αυτού του κατάπτυστου περιεχομένου μας. Και τότε θα 'ναι αργά για ν' αντιδράσουμε.

Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς - όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλλο. Είμαστε εμείς, εσείς και τα παιδιά σας.

Δεχόμαστε να 'μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια, αλλά και τόσο "ανθρώπινοι" και συγκαταβατικοί μπρος στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το κακό ελλοχεύει, χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή.

Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία.

Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστής είναι ο θάνατος.

Από το πρόγραμμα της συναυλίας διαμαρτυρίας κατά του Νεοναζισμού, της τελευταίας του Μάνου Χατζιδάκι με την Ορχήστρα των Χρωμάτων

----------

ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ

Πρώτα πιστεύαν οι απο κει
πώς εδώ ζούσε η Ελευθερία
και οι από δω πως απο κει
υπήρχε η τάξη κι η εργασία

Τώρα διαπίστωσαν μαζί
ότι το τείχος δεν έπρεπε να γκρεμιστεί
γιατί 'ταν άξιο μόνο του να συντηρεί
και τάξη και αξιοπρέπεια κι ελευθερία
το βράδυ μες στην ονειρική τους φαντασία.

Τι κρίμα που γκρεμίστηκε το τείχος
Και τώρα πώς να ζεσταθεί
Μες στην καρδιά το ψύχος
Ανέκδοτο ποίημα του Μάνου Χατζιδάκι

------

Σ' αυτήν την υποβαθμισμένη από άποψη αξιών και ποιότητας ζωή που μας επιβάλλουν να ζούμε οι καιροί, σ' αυτήν την μολυσμένη ατμόσφαιρα ενός ξέφρενου κομματικοποιημένου λαϊκισμού που μας κυκλώνει από παντού με τις ευλογίες του κράτους, των καιροσκόπων και των ανίδεων πολιτικών εκπροσώπων, θέλει θάρρος πολύ να περιφέρεσαι στον ελλαδικό χώρο για να βρεις τους συντρόφους σου, "άνθη, πουλιά, ελάφια", και να επιμένεις να τους πεις ένα τραγούδι προσωπικό και δύσκολο, που να μην κολακεύει τους εργαζόμενους, τους φοιτητές, τους συνδικαλιστές κι όλους τους άσχετους.

Οι συνεργάτες μου κι εγώ δεν παριστάνουμε το Χριστό με τους Αποστόλους.

Πιστεύουμε στην ακριβή εργασία, ασκούμεθα να την πραγματοποιούμε και φυσικά την επιτυγχάνουμε. Ο Σείριος είναι ο ναός κι εμείς οι ιερείς του.

Ο Σείριος εκπροσωπεί τις μουσικές μου επιλογές και το κέφι μου.

Όποιος το δει διαφορετικά, θα κάνει λάθος.
Πιστεύω πως, δουλεύοντας τόσα χρόνια στον τόπο μου, δικαιούμαι να επιβάλλω χωρίς χρονοβόρες "δημοκρατικές διαδικασίες" τις προτιμήσεις μου, την ατμόσφαιρά μου, το τραγούδι μου-είτε το γράφουν άλλοι είτε εγώ ο ίδιος- και να μην υποχρεούμαι να παίρνω υπ' όψιν μου τις αντιρρήσεις ή τις αρνητικές αντιδράσεις μιας καινούργιας συνεχώς υπόπτως ενισχυόμενης τάξης Ελλήνων πολιτών.

Των φορολογουμένων- όπως τους αποκαλούν οι αυτόκλητοι υπερασπιστές της.
Επίσης αδιαφορώ για τους ατάλαντους- όσο κι αν έχουν οποιεσδήποτε κυβερνητικές προσβάσεις-, για τους μέτριους- όσο κι αν είναι καλώς συνδικαλισμένοι- και για τη συμπλεγματική παραδημοσιογραφία- όσο κι αν παίρνει συνεχώς εύσημα κυβερνητικά κι εννοεί να απειλεί παντοιοτρόπως τους ικανούς.
Ο δίσκος πρέπει να ξαναγίνει μαγικός και να μας αποκαλύπτει μέσ' απ' τις μαύρες χαρακιές του μια μουσική απρόοπτη και εξαίσια.

Σχόλια του Μάνου για την δημιουργία της δισκογραφικής εταιρίας "Σείριος" (1988)

ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ

Ο,ΤΙ ΕΧΩ ΙΕΡΟ
Να περιφρονώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την ‹ηθική› των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
Πάντα μ' απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ' άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί; (...) Σκέφτηκα, σαν κάτι να φωτίστηκε μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Δεν μ' αρέσει να παριστάνω τον πολύ Έλληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθούμε με μια πιο βαθιά παράδοση που, κατά σύμπτωση, είναι κι αυτή γνησίως ελληνική.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ
Νιώθω Έλληνας αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος. Κι Ευρωπαίος, αν αυτό συμπεριλαμβάνει την Ελληνικότητά μου.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ
Ελπίζω για τούς επερχόμενους (ότι θα μας κυβερνήσει) μια δημογεροντία του πνεύματος κι όχι η αγία κι αποστολική οικογένεια του Πρίγκηπος Φρανκενστάϊν.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ
Οι Τούρκοι είναι ένας λαός που δεν μ' αγγίζει ιδιαίτερα, ούτε αισθητικά, ούτε ερωτικά. Βέβαια τους προτιμώ σαν εχθρούς παρά σαν φίλους. Ως φίλοι μου δημιουργούν αμηχανία. Ως εχθρούς τους έχω συνηθίσει.

Η ΚΥΡΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ
Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ...
...Δέχεται μόνον ότι το υπηρετεί και το κολακεύει. Υπήρξε πάντοτε αντιπνευματικό και εξακολουθεί να είναι.

ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ Δεν έχουμε πολιτισμό και η απόδειξη είναι ότι έχουμε Υπουργείο Πολιτισμού. ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΧΩ ΔΗΜΟΤΙΚΗ Η σημασία της καθιέρωσής της σαν επίσημης γλώσσας του κράτους είναι τεράστια. Ο τραμπουκισμός και οι παρακρατικοί μένουν χωρίς επίσημη γλώσσα. ΚΑΠΟΥ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ Είμαι λαϊκός. Αλλά όχι λαϊκίζων.

http://www.hadjidakis.gr/