CHEAP ART- ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΠΑΙΣ- ταξίδι στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ

ΕΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΕΒΡΟΥ

(Ε.ΠΟ.Φ.Ε.)

Πλ. Πολυτεχνείου, Αλεξ/πολη, 68100

www.epofe.gr, email:epofe@yahoo.com

Τηλ/ Φαξ 2551029136, / 697 43 20 580            

                                                              

                          Αλεξ/πολη, 2-9-2010     

                                                    

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μεγάλη η επιτυχία των εκδηλώσεων της ΕΠΟΦΕ

στη  Σαμοθράκη 22-27 Αυγούστου

Η συλλογή ΠΑΙ 1-15 Σεπτεμβρίου 2010

στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων

Η Συλλογή ΠΑΙ της Ένωσης Πολιτιστικών Φορέων Έβρου (ΕΠΟΦΕ), μετά το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μαΐστρου του Δήμου Αλεξ/πολης, την γκαλερί ART GALLERY και το Πνευματικό Κέντρο «Νικόλαος Φαρδύς» του Δήμου Σαμοθράκης μεταφέρθηκε στην Τεχνόπολη –Γκάζι- του Δήμου Αθηναίων προκειμένου να ενταχθεί  στη διεθνή έκθεση Athensart 2010 που επιμελείται ο  κ. Τάκης Αλεξίου διοργανώνει η  CA4S σε συνεργασία με το Δήμο Αθηναίων, υπό την αιγίδα του Υπ. Πολιτισμού και Τουρισμού, 1-15 Σεπτεμβρίου 2010.

Η Έκθεση στη Σαμοθράκη

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι εκδηλώσεις με θέμα ΠΑΙ 2010 που διοργάνωσε η Ένωση Πολιτιστικών Φορέων Έβρου (Ε.ΠΟ.Φ.Ε) στη Σαμοθράκη 22 με 27 Αυγούστου.   

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με τα εγκαίνια της διεθνούς εικαστικής έκθεσης την Κυριακή 22 Αυγούστου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Σαμοθράκης «Νικόλαος Φαρδύς» στη Χώρα, παρουσία μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΠΟΦΕ,  της καλλιτεχνικής επιτροπής, 20 ξένων καλλιτεχνών, ντόπιων καλλιτεχνών, του Δημάρχου Σαμοθράκης, εκπροσώπου του Υπουργείου Εσωτερικών και πλήθους κόσμου.

Η έκθεση, που απέσπασε τα καλύτερα σχόλια από τους παριστάμενους αποτελείται από έργα 60 καλλιτεχνών από 18 χώρες. Οι καλλιτέχνες, έργα των οποίων επιλέχτηκαν είναι:

Giorgio Carluccio, (Ιταλία), Eozen Agopian (Ελλάδα), Τάκης Αλεξίου (Ελλάδα), Hakan Akcura (Στοκχόλμη), Giovanni Alfonsetti (Ιταλία), Κων/νος Αγγέλου (Ελλάδα), Mirek Antoniewicz (Πολωνία), Caterina Arcuri (Ιταλία)  Marea Atkinson (Αυστραλία),  Aleph Boys (Πουέρτο Ρίκο), Δήμητρα Μπουρουλίτη (Ελλάδα),  Esther Burger (Ολλανδία), Mandra Cerrone (Ιταλία),  Marina Comandini Pazienza (Ιταλία),  Daria Cornea (Romania),  Giselle Diaz Campagna (Πουέρτο Ρίκο), Filli Cusenza (Ιταλία)  Silvia De Gennaro (Ιταλία)  Dellavilla (Γαλλία), Danilo De Mitri (Ιταλία),  Giulio De Mitri (Ιταλία),  Irene Domingez (Γαλλία), Alexis Duque (Κολομβία /Ν. Υόρκη),  Mahnaz Dοustikhah (Γαλλία),  Piero Ferroglia (Ιταλία),  Fosca (Ιταλία),   Marie-Pierre Legrand (Γαλλία), Cinzia Fresia (Ιταλία), Πολυξένη Κασδά (Ελλάδα), Hilda Kelekian (Λίβανος), Lena Kelekian (Λίβανος), Hagop Sulahian (Λίβανος), Αγγελική Κοροβέση (Ελλάδα), Barbara Lichtman (ΗΠΑ), Maria Luisa Imperiali (Ιταλία),  Elisa Laraia (Ιταλία),  Margherita Levo Rosenberg (Ιταλία),  Pam Longobardi (ΗΠΑ), Dario Manco (Ιταλία),  Andrea Mattiello (Ιταλία),  JB Michaux (Γαλλία), Miron Milio (Κροατία), Κατερίνα Μουράτη (Ελλάδα), Juan Negroni (Πουέρτο Ρίκο), Αντώνης Παπαντωνίου / Vim Viva (Ελλάδα), Μαρία Πεσματζόγλου (Ελλάδα), Kevin Samiento Navarro (Κολομβία), Gio Sciello (Ιταλία),  Angela Spoerl (Γερμανία), Δημήτρης Στρουντζάκης (Ελλάδα), Γιώργος Συράκης (Ελλάδα), Vera Tataro (Τσεχία), Dev Udaiyan (Ινδία), Masaki Yada (UΚ), Eva Vereeva (Λετονία), Virginia Videa (Ρουμανία), Marilena Vita (Ιταλία)  Xene (Ελλάδα), Marjolein Wortmann (Γερμανία), Gheorghe Zaharia (Ρουμανία).

Ταυτόχρονα με την έκθεση των «μεγάλων» καλλιτεχνών, μικροί καλλιτέχνες σχεδίασαν έργα με θέμα την επιστροφή του πελαργού στα οικοσυστήματα, αφού η παρουσία του σε ένα οικοσύστημα αποτελεί δείκτη της υγείας του. Επιπλέον επιλέγηκε ο πελαργός διότι μαζί με την Πελαργία συνδέονται  με τα Καβείρια.

Οι μικροί καλλιτέχνες είναι οι:  Αχιλλέας Παπαντωνίου, Οδυσσέας Παπαντωνίου, Ζωζιάννα Παπαδά, Ιάσων Αγγέλου, Δώρα Ρήγα, Αντώνης -Παναγιώτης Λαμπέας και  Ayshe-mira Yashin.

Παράλληλα με την έκθεση που βρισκόταν στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Σαμοθράκης, σε επιλεγμένα σημεία της Χώρας εκτέθηκαν έργα ντόπιων καλλιτεχνών. Οι καλλιτέχνες αυτοί που με προθυμία ανταποκρίθηκαν  στο κάλεσμα της ΕΠΟΦΕ,   είναι οι εξής: 

Ηρακλής Καζαντζίδης, Σταύρος Παυλίδης,  Κώστας Τερζής, Μυρσίνη και Δήμητρα Κορδώνια, Νατάσα Μανωλίδου,  Αικατερίνη Γιανατσή, Δρόσος Γκιντίδης, Εύα Γλήνια, Αναστασία Ζουρνατζή, Νίκος Αντωνιάδης, Ρωξάνη, Σοφρώνης Φραγκούδης,  Ελευθεριάδης Αντώνης, Μιχαήλ –Άγγελος Κύροφ.

Η καλλιτεχνική Επιτροπή μαζί με τους 15 περίπου ξένους καλλιτέχνες που ήρθαν  στο νησί της Σαμοθράκης, και με μέλη του ΔΣ της ΕΠΟΦΕ, το απόγευμα της Τρίτης  επισκέφτηκαν τα έργα των ντόπιων καλλιτεχνών στα σημεία που εκτίθονταν, φωτογραφήθηκαν με αυτά και έγινε σχετική συζήτηση.

  Όλα τα έργα, ντόπιων και ξένων, μαζί με τα δρώμενα των εκδηλώσεων θα ενταχθούν στον κατάλογο  που θα εκδοθεί από την ΕΠΟΦΕ, στο επόεμνο διάστημα.

Σημειώνουμε πως τα έργα των ξένων είναι προσφορά στην ΕΠΟΦΕ, και αποτελούν τη συλλογή ΠΑΙ, ενώ η αξία τους, σύμφωνα με την γκαλερίστα Dores Sacquegna, διευθύντρια και επιμελήτρια της Primo Piano Livingallery, από το Lecce της Ιταλίαs και μέλους της καλλιτεχνικής επιτροπής ξεπερνά τις 100.000 ευρώ.

Οι παράλληλες εκδηλώσεις

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης η ΕΠΟΦΕ διοργάνωσε ένα κύκλο εκδηλώσεων στο νησί της Σαμοθράκης, σχετικές με το θέμα της που ήταν: ΠΑΙ 2010 «Αιών Παις εστί Παίζων, πεσσεύων. Παιδός η Βασιληίη».

Το πρωί της Κυριακής 22 Αυγούστου, στις 11.00,  στο ξέφωτο πριν από τις Βάθρες, η Αποστολία Παπαδαμάκη έκανε μάθημα κίνησης και εκφραστικού χορού για παιδιά ηλικίας 6-12 ετών.

Το πρωί της Δευτέρας 23 Αυγούστου, στο Δημοτικό Σχολείο Θερμών έγινε εργαστήρι εικαστικής έκφρασης για παιδιά, ενώ το απόγευμα της ίδιας ημέρας, στον ίδιο χώρο, ομάδα ερασιτεχνών ηθοποιών και μουσικών από την Αλεξ/πολη και την Κομοτηνή παρουσίασε το «Πικροπαράμυθο», σκηνοθετημένο από το Γιάννη Βουλτσίδη στα «πατήματα» μίας θρακικής Τζαμάλας. Η παράσταση δόθηκε στη μνήμη δύο νέων που έχασαν τη ζωή τους στη Σαμοθράκη, πριν από 2 χρόνια. Πολλοί ήταν οι φίλοι τους που εκείνο το βράδυ στο σχολείο των Θερμών, λίγα μέτρα πιο πέρα από τον τάφο τους, για να καταθέσουν τιμή στη μνήμη τους.

Ακολούθησαν οι καταπληκτικοί ΑμανΚΙΕρως που καθήλωσαν το εξαιρετικό και πολυπληθές κοινό, με τον φυσικό ήχο των οργάνων τους και τα φωνητικά τους. 

Στις 24 Αυγούστου, βραδιά της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου, στις 8.15 τις εκδηλώσεις άνοιξε ομάδα κρουστών υπό τη διεύθυνση του Χρήστου Ναλμπάντη, να κατεβαίνει από τον Πύργο των Γκατελούτζι και να συναντά την βιολονίστα Αγγελική Κασδά στο αρχαίο λιμάνι της Παλαιόπολης. Η λιτότητα των εκδηλώσεων, με την έλλειψη ηχητικών εγκαταστάσεων ή φωτισμού, πρόσφερε όμορφες στιγμές στους θεατές, που μπόρεσαν με αυτόν τον τρόπο να απολαύσουν περισσότερο και το περιβάλλον του νησιού. 

Στη συνέχεια, όλοι, κάτω από το φως της Πανσελήνου κατευθύνθηκαν στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, όπου τους περίμενε η Έλενα Πετρίδου να τους οδηγήσει, με ένα φανάρι μέσα στο Ιερό των Μεγάλων Θεών. Λίγα μέτρα πιο πέρα από το εκκλησάκι, ο  Γιάννης Βουλτσίδης έκανε μία σύντομη  μουσική παρέμβαση,  ενώ ο Παναγιώτης Γουλέτας απήγγειλε έξω από το Αρχαιολογικό Μουσείο τον Ορφικό ύμνο προς τη Νίκη.

Η πολυπληθής πομπή στη συνέχεια κατευθύνθηκε στον αρχαιολογικό χώρο, όπου υπάλληλοι του Υπουργείου Πολιτισμού και εθελοντές βοηθούσαν με φακούς τον κόσμο να απλωθεί μέσα στον αρχαιολογικό, περιμετρικά του ναού. Εκτιμάται ότι πάνω από 850 άτομα, παρακολούθησαν τις εκδηλώσεις της Πανσελήνου.

Ακολούθησε το εξαιρετικό δρώμενο της Αποστολίας Παπαδαμάκη. Ο χορός της, εξαιρετικά απλός με μοναδικό σκηνικό τον Αρχαιολογικό χώρο και το Ναό,  ήταν ένα  δείγμα σεβασμού προς την ιστορία του νησιού και της προσφοράς του στον Άνθρωπο.

Τις εκδηλώσεις έκλεισε ο Παντελής Παυλίδης και η μουσική ομάδα του «ΕΥΔΟΥΣΙΝ», καλεσμένοι της Νομαρχίας      Έβρου.

Οι εκδηλώσεις συνεχίστηκαν το πρωί της Τετάρτης στον προαύλιο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Θερμών, όπου η Θεοδώρα Λαμπέα και ο Παναγιώτης Γουλέτας ανέπτυξαν τη φράση του Ηράκλειτου,  «Αιών Παις εστί Παίζων, πεσσεύων. Παιδός η Βασιληίη», που συνδέεται με το θέμα του κύκλου των εκδηλώσεων.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας δόθηκε παράσταση Θεάτρου Σκιών στην Καμαριώτισσα από το Θρακικό Θέατρο Σκιών Γιάννης Βουλτσίδης.  

Οι εκδηλώσεις της Σαμοθράκης συνδιοργανώθηκαν με τη Νομαρχία Έβρου, στο πλαίσιο του προγράμματος «Το τρένο του Πολιτισμού»,  με την υποστήριξη της Περιφέρειας Αν. Μακεδονίας και Θράκης, του Δήμου Σαμοθράκης, της ΙΘ Εφορείας Κλασσικών και Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.  

Samothrace, PAI 2010

 

pictures from 

http://uraniasgardens.blogspot.com/2010/09/samothrace-pai-2010.html

Ομαδική Έκθεση- Στη Χώρα του Ποτέ

 

ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ

Ομαδική Έκθεση

Καλλιτεχνών: 

Damian Dame

Δήμητρα Μπουρουλίτη

Μενέλαος Τριανταφυλλίδης

 Πάρης Δημητρίου

Χαρά Κωστοπούλου

--

Χώρος: Κοινοτοπία, Μαιζώνος 139, 4ος Όροφος, Πάτρα

Διάρκεια Έκθεσης: 15/09-15/10/10

Εγκαίνια: Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 2010, 20:30μ.μ

Ημέρες Λειτουργίας: Δευτέρα- Παρασκευή 19:30-22:00μ.μ

----

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού

ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ  www.koinotopia.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

31 Αυγούστου 2010

Εικαστικές δημιουργίες με τίτλο ’’Στη χώρα του Ποτέ’’ θα πραγματοποιηθεί από πέντε νέους καλλιτέχνες στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας στην Πάτρα

          Με εντατικούς ρυθμούς συνεχίζεται η προετοιμασία που έχει ξεκινήσει εδώ και τέσσερις μήνες για την παρουσίαση της εικαστικής δημιουργίας με τίτλο ’’Στη χώρα του Ποτέ’’ πέντε νέων καλλιτεχνών που παρουσιάζουν τη δουλειά τους για πρώτη φορά στην πόλη μας.

          Η ομάδα αποτελείται από τους Damian Dame,  Μενέλαο Τριανταφυλλίδη και Πάρι Δημητρίου από την Αθήνα, την Δήμητρα Μπουρουλίτη από το Σουφλί και την Χαρά Κωστοπούλου από την Πάτρα οι οποίοι έχουν κοινή αφετηρία τη φοίτησή τους στον Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό Τεχνολογικό Όμιλο (ΑΚΤΟ).       Οι εικαστικές δημιουργίες θα παρουσιαστούν στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας από τις 15 Σεπτεμβρίου και η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό μέχρι και τις 15 Οκτωβρίου 2010. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν στις 17 Σεπτεμβρίου, στις 8.30μ.μ. Οι ώρες λειτουργίας της έκθεσης θα είναι από Δευτέρα έως Παρασκευή 7.30μμ-10μμ στο πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας στην Πάτρα, Μαιζώνος 134 και Παντανάσσης 4^ος όροφος (έναντι Δημαρχιακού Μεγάρου).

Στην έκθεση ’’Στη χώρα του Ποτέ’’ οι καλλιτέχνες προσεγγίζουν το θέμα χρησιμοποιώντας ως μέσα τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, και το video. Μέσα από αυτή τη θεματική γίνεται προσπάθεια να εντοπιστεί το προσωπικό νοητό καταφύγιο. Ένας χώρος που έχεις την ελευθερία να κρυφτείς σε αυτόν και οι πράξεις σου να μην έχουν τη βαρύτητα της πραγματικότητας. Ανάγκη διαφυγής και ηρεμίας. Ένας κόσμος χρωματιστός και οικείος. Όλοι κρύβουν κάπου στον εαυτό τους, ένα μέρος όπου επιστρέφουν. Μπορεί να είναι η παιδική ηλικία, μιας και οι μνήμες της, την κάνουν, αν όχι ιδεατή, σίγουρα ξέγνοιαστη. Η Χώρα του Ποτέ λοιπόν, σαν ένας τόπος, που με την επιστροφή σου εκεί γίνεσαι ξανά παιδί.

Η Χώρα του Ποτέ ως παραπομπή σε μία ουτοπική κοινωνία: προσέγγιση μίας τέλειας δομής – οργάνωσης η οποία δεν υφίσταται. Βλέπουμε τα ουτοπικά ιδεώδη να καταρρέουν στην πραγματικότητα λόγω αντίφασης ιδεατού – πραγματικού και ακριβώς λόγω μη συνύπαρξης των δύο τόπων. Οτιδήποτε ενυπάρχει στην ουτοπική σφαίρα, στην πραγματικότητα αφανίζεται (και αντίστροφα).

          Ο Damian Dame  αποφοίτησε από τον ΑΚΤΟ το 2005, με BΑ (Honors) in Fine Arts and Technology.  Στην πτυχιακή του εργασία ασχολήθηκε με την επίδραση των πρωτόγονων τελετουργιών στις σύγχρονες κοινωνίες. Συνέχισε τις σπουδές του στη Σκηνογραφία. Έχει συμμετάσχει στης εκθέσεις : Ανακύκλωση-Ανακύκληση (2004) στο Κέντρο Ερευνών, Mind the Gap (2006) στην gallery Titanium Giagianos όπως επίσης στα φεστιβάλ: Δια-ροές (2007) και Athens Video Art Festival (2007). Σήμερα διδάσκει και παράλληλα ασχολείται με το θέατρο και την μουσική. “Στη χώρα του Ποτέ” χρησιμοποιεί τα καρτουνίστικα πρότυπα του 20ου αιώνα ως  μέσω αποτύπωσης των παιδικών – προεφηβικών φαντασιώσεων.

       Η Δήμητρα Μπουρουλίτη, γεννήθηκε το 1984 και μεγάλωσε στο Σουφλί του Έβρου. Αποφοίτησε το καλοκαίρι του 2006 από τον AKTO (BA Fine Arts) και το 2009 τελείωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Λονδίνο (Camberwell College of Art, MA-Visual Arts, Drawing). Από το 2007 είναι η υπεύθυνη του Λαογραφικού Μουσείου Σουφλίου «Τα Γνάφαλα» και επιμελείται το ομώνυμο πολιτιστικό φεστιβάλ. Βίντεο έργα της έχουν προβληθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.  Τα έργα της είναι απόλυτα συνδεδεμένα με την γενέτειρά της, το Σουφλί. Συνδεδεμένα με τη λαϊκή, θρακιώτικη παράδοση των εργόχειρων. Επιδιώκει να παρουσιάσει την αντίθεση που δημιουργείται μεταξύ των παιδικών της ζωγραφιών, σε αντίθεση με την τακτοποιημένη, καθωσπρέπει βελονιά.

          Ο Μενέλαος Τριανταφυλλίδης γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Τα έτη 2000-2004 σπουδάζει στο τμήμα Εφαρμοσμένης Ζωγραφικής στον ΑΚΤΟ. Το 2005 παίρνει το μεταπτυχιακό του στο τμήμα Γλυπτικής στο Wimbledon School of Art, στο Λονδίνο. Τα έτη 2005-2007 ταξιδεύει σε Ευρώπη και Ασία. Από το 2003 λαμβάνει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και Αγγλία. Από το 2009 δημοσιεύει διηγήματα στη Φαρμακόγλωσσα. Προσεγγίζει τη Χώρα του Ποτέ ως μία Ουτοπία: Η τέλεια κοινωνία που δεν υφίσταται. Απόδειξη, ένα ανήλικο αγόρι-επαίτης. Τοποθεσία: Κίνα: αυξανόμενη δύναμη, αρτηριοσκληρωτικό πολίτευμα, χαμηλό βιοτικό επίπεδο.

          Ο Πάρις Δημητρίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Σπούδασε Καλές Τέχνες στον ΑΚΤΟ,  αποφοιτώντας με Bachelor Of Arts από το Middlesex University. Έχει συμμετάσχει στις εξής ομαδικές εκθέσεις: Motorola (Τεχνόπολης Γκάζι, 2002), Red Passion  (Πολυχώρος 417, 2003), Ανακύκλωση – Ανακύκληση (Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, 2004), Mind The Gap (Yiayiannos Titanium Art    Gallery, 2006). Με τίτλο στο έργο του «Παίζω Σήμερα» ο καλλιτέχνης παρουσιάζει τον παραλληλισμό που κάνει με την πραγματική ζωή, για το πώς καταστάσεις μας οδηγούν επιδέξια να εκτελέσουμε τις εντολές – απαιτήσεις – καπρίτσια. Επίσης η δύναμη που ασκούν κάποιοι άνθρωποι και η άνεση που έχουν στο να κινούν τα νήματα άλλων, οδηγώντας τους σε περιπέτειες, χωρίς να έχουν επίγνωση οι δεύτεροι των πράξεων – κινήσεων που αντιμετωπίζουν και καλούνται να φέρουν εις πέρας. 

Η Χαρά Κωστοπούλου, γεννήθηκε στην Πάτρα το 1979. Σπούδασε  Καλές Τέχνες Στον Α.Κ.Τ.Ο  αποφοιτώντας με (BA) in Fine Arts and Technology από το Middlesex University, το 2005. Συνέχισε τις σπουδές της στη Γραφιστική. Έχει συμμετάσχει στις ομαδικές εκθέσεις: Ανακύκλωση –  Ανακύκληση (Εθνικό Ίδρυμα  Ερευνών, 2004), “ A* Follow your own star ” (Εγκαταστάσεις  Mercedes – Benz, 2004), Mind The Gap (Yiayiannos Titanium Art Gallery, 2006) και είναι αρχισυντάκτρια του παιδικού περιοδικού Γοργοχελίδονο, του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού.  Στο έργο της, παιδικές μνήμες με παρουσία φαντάσματος παρεμβάλλονται στα τοπία του σήμερα, που τα  αντικρίζεις σαν ενήλικας. Ταύτιση δύο κόσμων, του σημερινού και αυτού της ανάμνησης του παιδιού που ήσουν, σε εσένα τώρα. Πόσο έχει αλλάξει η ματιά σου; Τί έχει μείνει από εκείνον που ήσουν;

Η έκθεση αυτή αποτελεί μια σύγχρονη εικαστική ματιά που αφήνει τους καλλιτέχνες να εκφράσουν σημερινές ανησυχίες και ερωτήματα με μια νεωτερική αντίληψη της πραγματικότητας.

Τα πορτρέτα και η κιθάρα

Γύρω στις 6¨45, Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009,

"Σήμερα βρίσκομαι στο σταυροδρόμι μιας αίθουσας, ένας κιθαρίστας βρίσκετε στη μέση αυτής και γύρω του θεατές. Πολλοί θεατές. Άλλος σε καρέκλα καθισμένος και άλλος στο πάτωμα. Άλλος μέσα από χρυσοστόλιστα κάδρα και άλλος σε υποστήριγμα στον τοίχο. Άνθρωποι αιώνων μαζεύτηκαν τριγύρω του να τον ακούσουν. Άνθρωποι από χρώμα και φως που σιωπηλοί χρόνια τώρα ασάλευτοι εκτίθενται σε τόσα μάτια. Σήμερα η τιμητική δεν είναι δική τους. Για μια φορά τούτος ο χώρος φιλοξενεί κόσμο που αδιαφορεί για αυτούς, που το βλέμμα τους μελετά άλλα πορτρέτα. Μελετάει δάχτυλα που τσιμπητά χορεύουν στα τάστα μιας κιθάρας. Σαν να είναι ευαίσθητα τόσο. Σαν από φόβο μη βάλει παραπάνω δύναμη και τα ραγίσει. Με προσοχή σχεδόν ακουμπά τα δάχτυλά του για λίγο και ύστερα τα απομακρύνει πάλι. Κι όλοι εμείς, ταυτόχρονα θεατές και εκτεθειμένοι, όλοι εμείς, σαν αυτά τα πορτρέτα των τόσων αιώνων πίσω στον χρόνο που χάνονται, στεκόμαστε ακίνητοι και απολαμβάνουμε από τα δάχτυλα του μουσικού λίγο Astor Piazzolla. "

Κάθε Παρασκευή βράδυ, γύρω στις 6¨30-7"30 η Εθνική Πορτρετοθήκη του Λονδίνου διοργανώνει δωρεάν συναυλίες και μουσικά δρώμενα μέσα στο χώρο της πινακοθήκης. Πιο συγκεκριμένα, ανάμεσα στους πίνακες και στα αγάλματα του μουσείου. Αυτή την Παρασκευή παρακολουθήσαμε τον Fabricio Mattos έναν Βραζιλιάνο κιθαρίστα να παίζει μια σειρά από παραδοσιακές και κλασικές μελωδίες στην κιθάρα.

Joseph Ferrer- Nocturne
Hector Villa-Lobos- Prelude n. 01
2 Folk Spanish Songs- Torija, El noi den la Mare
Isaac Albeniz- Milonga del Angel, Verano Porteno
Fabricio Mattos- Poetica n. 04, Homage to Barrios
Port-Pourri Brazilian choros

For further informations: National Portrait Gallery

Θέατρο Καμπούκι (12η Νύχτα) στο Λονδίνο

Την Τετάρτη 25 Μαρτίου πήγα στο Barbican Center για να παρακολουθήσω μια Ιαπωνέζικη παράσταση. Τα εισιτήρια ήταν Sold out σχεδόν 25 μέρες νωρίτερα. Γινότανε χαμός. Όπως σχεδόν σε όλες τις θεατρικές παραστάσεις στο Λονδίνο. Νομίζω ότι το Θέατρο αυτό ήταν πολύ σημαντικό, αλλά εγώ αυτό δεν το ήξερα. Υπήρχαν κάμερες παντού και πολλοί από το κοινό φοράγανε επίσημα ενδύματα, παραδοσιακά κιμονό. Έπειτα έμαθα ότι το θέατρο είναι Παραδοσιακό θέατρο Καμπούκι της Ιαπωνίας. Η παράσταση ήταν η "Δωδέκατη Νύχτα" του Γούιλιαμ Σαίξπηρ.

Βασικά η παράσταση για μένα είχε πολύ πλάκα. Οι χαρακτήρες παιζότανε όλοι από άνδρες πράγμα που μου θύμισε πολύ το δικό μας αρχαίο θέατρο. Φοράγανε εκπληκτικά παραδοσιακά κοστούμια, σε έντονα χρώματα και σχέδια. Τα περισσότερα πρόσωπα ήταν βαμμένα λευκά με έντονο στυλιζαρισμένο μακιγιάζ. Ο τρόπος που παίζανε ήταν απίστευτα υπερβολικός, σχεδόν κι αυτός στιλιζαρισμένος. Αλλά απ' ότι κατάλαβα ήταν κομμάτι του θεάτρου αυτή η υπερβολική έπαρση στην πρόζα.

Εκτός από αυτό, το έργο παιζόταν στα ιαπωνέζικα, αυτό σημαίνει ότι δεν καταλάβαινα τίποτα. Υπήρχαν βέβαια 2 μόνιτορ τα οποία μετέφραζαν το έργο στα σαιξπιρίστικα, αλλά πολλά ακόμη δεν τα καταλάβαινα. Βασικά μου φάνηκε ότι μεταφράζανε λιγότερα απ' όσα λέγανε, μιας και όταν αναρτήζανε μια πρόταση στο μόνιτορ, οι ηθοποιοί συνέχιζαν να μιλάνε για 2-3 προτάσεις ακόμη, εκτός και αν ο λόγος τους ήταν τόσο αργός, δεν ξέρω.. πάντως πολλές φορές ο λόγος του ήταν τόσο συρτός που κατέληγε πονοκέφαλος.

Ένας άλλος πονοκέφαλος ήταν η διάρκεια του έργου. Η παράσταση άρχισε στις 7 και τελείωσε γύρω στις 11, αυτό σήμαινε 2 γεμάτα 100 λεπτά παράστασης. Πολλοί φύγαν με το πρώτο διάλειμμα.

Τα σκηνικά ήταν εξαιρετικά, υπερθεαματικά. Με την χρήση πολλών καθρεφτών βοηθούσαν στη μεγέθυνση του χώρου. Στα σκηνικά μπορούσες να αναγνωρίσεις την χρήση παλιών ιαπωνέζικων σχεδίων και χαρακτήρων, πολλές φορές ήταν λες και έβλεπα μπροστά μου ζωντανό τον ίδιο τον πίνακα.

Η παράσταση είχε ζωντανή μουσική σε όλη τη διάρκεια του έργου. Όπως και επίσης έναν άνθρωπο που ήταν για την δημιουργία των ήχων, μάλλον για την υπερβολή τους. Παράδειγμα όταν υποτιθέμενα χτύπαγαν σε μια πολεμική σκηνή ο ένας τον άλλον, ο άνδρας αυτός δημιουργούσε τον ήχο του χτυπήματος χτυπώντας 2 κομμάτια ξύλου σε μια ξύλινη επίσης πλάκα. Η μουσική έπαιζε τον ρόλο του δημιουργού του αισθήματος. Δεν συνόδευε απλά την πλοκή.

Υπόθεση Έργου

Η πριγκίπισσα Ολίβια πενθεί για το χαμό του αδερφού της. Συνεπεία αυτού, αρνείται όλες τις προτάσεις που έρχονται από διάφορους άρχοντες, οι οποίοι ενδιαφέρονται να την παντρευτούν. Πιο επίμονος από όλους, ο Ορσίνο. Ο οποίος στέλνει συνέχεια τον βοηθό του, Σεζάριο, για να μεταφέρει στην πριγκίπισσα τον έρωτα του άρχοντά του, και να την πείσει να τον δεχτεί. Και ξαφνικά, η Ολίβια ερωτεύεται τον βοηθό!

Ο οποίος βοηθός, όμως, δεν είναι αυτό που δείχνει: στην πραγματικότητα, κάτω από το όνομα Σεζάριο κρύβεται η Βιόλα. Μια νεαρή και όμορφη κοπέλα που βρέθηκε ναυαγός σε τόπο εχθρικό, υποφέροντας από την πιθανότητα ο δίδυμος αδερφός της Σεμπάστιαν να πνίγηκε. Και η οποία αποφασίζει να παρουσιαστεί ως άντρας στον άρχοντα του τόπου, για να την πάρει στη δούλεψή του. Όμως τα βέλη του θεού έρωτα θα λαβώσουν την καρδιά της για τον «αφέντη» της. Και τώρα είναι αναγκασμένη να τον βοηθήσει να κατακτήσει μια άλλη γυναίκα, η οποία δεν ενδιαφέρεται καθόλου γι’αυτόν. Τα πράγματα θα περιπλεχτούν ακόμη περισσότερο όταν ο Σεμπάστιαν θα εμφανιστεί στο παλάτι της Ολίβια! Η οποία χάνει αυγά και καλάθια με την παράλογη συμπεριφορά του «διπλού» Σεζάριο. Θα γίνει, τελικά, ο Σεμπάστιαν – Σεζάριο ο καταλύτης που θα οδηγήσει στην λύση του «δράματος».

Τους Σεζάριο, Ολίβια και Ορσίνο πλαισιώνουν επιτυχημένα μια σειρά πραγματικά εμπνευσμένων χαρακτήρων. Πρώτος και καλύτερος, ο τρελός μουσικός Φέστε, απαραίτητο συστατικό της κάθε αυλής. Ο οποίος τελικά ίσως και μην είναι τόσο τρελός όσο φαίνεται. Απαλλαγμένος από πάθη και φιλοδοξίες, βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά από όλους και η κρίση του αποδεικνύεται η ορθότερη. Μετά είναι ο Μαλβόλιο – ο φιλόδοξος υπηρέτης της Ολίβια. Η έπαρση και η ειρωνεία με την οποία αντιμετωπίζει τους υπόλοιπους – προσωπικό και συγγενείς της Ολίβια – τους οδηγεί στο να του στήσουν παγίδα για να τον εκδικηθούν. Ο Μαλβόλιο θα παρασυρθεί σε μια ακατανόητη συμπεριφορά η οποία διασκεδάζει τους δολοπλόκους από την μια, γίνεται η καταδίκη του από την άλλη.

Επόμενος είναι ο Σερ Άντριου, ευκατάστατος μεν, χαμηλής νοημοσύνης δε, ο οποίος μάταια διατηρεί την ελπίδα ότι θα παντρευτεί την Ολίβια. Σειρά παίρνει ο μέθυσος Σερ Τόμπυ, θείος της Ολίβια, που εκμεταλλεύεται την αδυναμία του Σερ Άντριου για να του αποσπά χρήματα και να διασκεδάζει μαζί του. Τελευταία, αλλά σίγουρα όχι μικρότερης «εμβέλειας» η Μαρία, η πανέξυπνη και δολοπλόκα υπηρέτρια της Ολίβια. Αυτή είναι που συλλαμβάνει το σχέδιο που θα οδηγήσει, τελικά, τον Μαλβόλιο πίσω από τα σίδερα της φυλακής.

Στο έργο δεν πιστεύω ότι ακολουθήθηκε πιστά το έργο του Σαίξπηρ, μιας και ο Μαλβόλιο στο τέλος δεν οδηγείτε στη φυλακή αλλά όλα έχουν αίσιο τέλος για τους ήρωες του έργου.

Θέατρο Καμπούκι

Καμπούκι (Kabuki). Είδος ιαπωνικού Θεάτρου χαρακτηριζόμενο από την ιδιαίτερη δραματικότητά του και το εντονότατο μακιγιάζ των ηθοποιών του. Το όνομα προέρχεται από το ρήμα «kabuku» («ξεχωρίζω»), και συνεπώς το Καμπούκι μπορεί να ερμηνευτεί ως «πρωτοποριακό Θέατρο» ή «παράξενο Θέατρο». Τα ιδεογράμματα που απαρτίζουν την γραπτή λέξη «καμπούκι», σημαίνουν «τραγουδώ», «χορεύω» και «ικανότητα», συνεπώς κατά γράμμα το «Καμπούκι» θα μπορούσε να μεταφραστεί ως «τραγουδοχορευτική τέχνη».

1603–1629: Γυναικείο Καμπούκι

Η ιστορία του καμπούκι ξεκινά το 1603 όταν η Οκούνι, μία μίκο (νέα γυναίκα στην υπηρεσία ενός ναού Σίντο) του Ιζούμο Τάισα ή Izuni No Okumi ξεκίνησε να χορεύει ένα νέο στυλ δράματος στην κοίτη του ποταμού στο Κυότο. Για αυτό το λόγο το καμπούκι γράφεται και "歌舞妓" (χορεύσουσα και τραγουδούσα πόρνη) κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο. Σε αυτό το νέου τύπου δράμα, το οποίο έγινε σχεδόν αμέσως πολύ δημοφιλές, τον ρόλο τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών ενσάρκωναν γυναίκες. Όταν η φήμη της Izuno no Okuni μεγάλωσε τόσο ώστε να προσκληθεί να παίξει ακόμα και στην αυτοκρατορική Αυλή, σε όλη την χώρα δημιουργήθηκαν αρκετοί παρόμοιοι γυναικείοι θίασοι. Η αρχική μορφή του Καμπούκι διέφερε από αυτήν που γνωρίζουμε σήμερα. Καθώς μάλιστα ένας μεγάλος αριθμός των ηθοποιών του ήταν διαθέσιμες και για πορνεία, κατά την περίοδο Έντο το Καμπούκι γραφόταν εναλλακτικά και με άλλα ιδεογράμματα ως «τραγουδοχορευτική πόρνη».

Η ελευθεριακή και συχνά βίαιη ατμόσφαιρα του Καμπούκι, το οποίο δεν ασχολείτο με ηρωϊκές προσωπικότητες και γεγονότα αλλά σατίριζε πρόσωπα της καθημερινής ζωής και πολύ συχνά επώνυμους κυβερνητικούς αξιωματούχους, προβλημάτισε το σογκουνάτο Τοκουγκάβα, που είχε αναλάβει την εξουσία το 1603, με αποτέλεσμα το 1629 να απαγορευθεί η συμμετοχή των γυναικών στα έργα του Καμπούκι με σκοπό την προστασία της «δημοσίας αιδούς». Από εκείνη την στιγμή, το Καμπούκι πέρασε στα χέρια των ανδρών και δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση στην πλοκή παρά στον χορό. Επειδή όμως και σε αυτή του την μορφή το Καμπούκι δημιουργούσε προβλήματα στα δημόσια ήθη και στην δημόσια τάξη (με εκπόρνευση και των νεαρότερων ανδρών ηθοποιών ή με ταραχές που προκαλούσαν θεατές), το σογκουνάτο απαγόρευσε το έτος 1652 την συμμετοχή και των νεαρών ανδρών στην συγκεκριμένη μορφή Θεάτρου.

Το ραντεβού μεταξύ ενός άντρα και ένός νέου , ίσως ενός ηθοποιού Καμπούκι. Οι νέοι ηθοποιοί Καμπούκι ήταν περιζήτητοι από άντρες που επιζητούσαν σούντο

Μετά το 1653: Αντρικό Καμπούκι

Από το 1653, μόνο ώριμοι άνδρες επιτρεπόταν να εκτελούν παραστάσεις kabuki, το οποίο στη συνέχεια εξελίχθηκε σε ένα ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο και στυλιζαρισμένο είδος θεάτρου και ονομάστηκε γιαρό καμπούκι (野郎歌舞伎, δηλαδή, Αντρικό Καμπούκι ). Η μεταμόρφωση αυτή του ύφους οφείλεται εν μέρει και από το κωμικό θέατρο Κιογκέν όπως επιβληθηκε από τους σογκούν της εποχής .

Το όνομα γιαρό τελικά εγκαταλέιφθηκε αλλά όλοι οι ρόλοι παιζόταν από άντρες. Οι άντρες ηθοποιοί που ειδικευόταν στους γυναικείους ρόλους ονομαζόταν οναγκάτα ή ογιάμα (女形). Τα επόμενα χρόνια οι οναγκάτα προερχόταν από 3 κυρίως οικογένειες. Δύο βασικοί τύποι ρόλων δημιούργήθηκαν: αραγκότο (σκληρός τύπος) που ξεκίνησε από τον Ιτσικαουα Νταντζουρό (1660–1704) στο Έντο, και γουαγκότο (ελαφρύς τύπος) από τον Σακάτα Τοτζουρό (1647–1709) στις περιοχές του Κυότο και της Οζάκας. Το έργο μάλιστα «Sonezaki Shinju» («Οι αυτοκτονίες των ερωτευμένων του Σονεζάκι») του δεύτερου, καθιέρωσε ένα νέο αγαπημένο θέμα στα έργα του Καμπούκι, τις διπλές αυτοκτονίες των εραστών («shinju mono»), με τόσο μεγάλη επιρροή στο κοινό ώστε τελικά η κυβέρνηση προχώρησε το 1723 σε απαγόρευση όλων των έργων που είχαν ανάλογο θέμα. Το αραγκότο ήταν πιο ζωηρός τρόπος απόδοσης στην οποία ο ηθοποιός υπερέβαλλε στις κινήσεις του, στα κοστούμια και στη φωνή. Το γουαγκότο ήταν πιο κατάλληλο για τραγικές ρομαντικές ιστορίες και ήταν πιο ρεαλιστικός τρόπος παράστασης.

Ηθοποιός Καμπούκι, του Κατσουκάουα Σουνσό (1726–1792)

1673–1735: Η περίοδος Τζενρόκου

Κατά τη διάρκεια της Τζενρόκου, το καμπούκι άνθισε. Η δομή των έργων στυλιζαρίστηκε ακόμα περισσότερο. Συμβατικοί ρόλοι επίσης δημιουργήθηκαν. Το Καμπούκι συνδλέθηκε με το νιτζιο τζορούρι (κουκλοθέατρο) και αλληλοεπηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό. Στα μέσα του 18ου αιώνα το Καμπούκι έχασε τη λάμψη του για ένα διάστημα με το μπουνράκου να παίρνει τη θέση του σαν κύριος τρόπος διασκέδασηςστην Ιαπωνία στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις .

Η ανασύσταση του Καμπούκι στην περίοδο Μέιτζι

Παράσταση καμπούκι γύρω στα 1860

Οι τεράστιες κοινωνικές αλλαγές που ξεκίνησαν το 1868 με την πτώση των σογκούν Τοκουγκάουα, η εξαφάνιση της τάξης των σαμουράι και το άνοιγμα της Ιαπωνίας στη Δύση βοήθησαν στην ανασύσταση του Καμπούκι. Το Καμπούκι άρχισε να προσαρμόζεται στους μοντέρνους καιρούς και συντομα έγινε ξανά δημοφιλής με τις ανώτερες κοινωνικά τάξεις. Το 1887 δόθηκε μάλιστα παράσταση προς τιμήν του αυτοκράτορα.

Πολλά θέατρα Καμπούκι καταστράφησαν κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου και οι σύμμαχοι κατήργησαν προσωρινά την λειτουργία των εναπομείναντων μετά τον πόλεμο. Παρόλα αυτά η κατήργηση ήρθε το 1947 και οι παραστάσεις ξεκίνησαν ξανά.

Resourses:

http://www.gnwsis.gr/

http://el.wikipedia.org/wiki/