| ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ |
|---|
| έγινε όπως το'πες... |
|---|
Σάββατο, 9 Απριλίου στις 9:00 μ.μ. - 17 Απριλίου στις 9:00 μ.μ. | |||
Θέατρο Έναστρον Μπουμπουλίνας & Δεληγιάννη 19, Αθήνα, πλησίον Αρχαιολογικού Μουσείου Athens, Greece 
| |||
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θέατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θέατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 2 Απριλίου 2011
έγινε όπως το'πες- Θεατρική Παράσταση
Κυριακή 20 Μαρτίου 2011
«Δεσποινίς Τζούλι» στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ- Έκπτωση 5Ε
Θεατρική Παράσταση
«Δεσποινίς Τζούλι» του Πάτρικ Μάρμπερ
ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ
Πρεμιέρα 8 Απριλίου 2011
Κάθε μέρα εκτός Δευτέρας-Τρίτης
Μέχρι 6 Ιουνίου 2011
Κάθε μέρα εκτός Δευτέρας-Τρίτης
Μέχρι 6 Ιουνίου 2011
Ο ανελέητος και λυσσαλέος πόλεμος αρσενικού και θηλυκού τοποθετημένος σε μια εποχή επίσης
έντονων συγκρούσεων και ριζικών αλλαγών. Η επέμβαση και η αλλαγή του Μάρμπερ είναι ότι μεταφέρει τη δράση της τραγωδίας του Στρίντμπεργκ, «Δεσποινίς Τζούλι», από την κουζίνα ενός αρχοντικού στη Σουηδία του 1888, όπου διαδραματίζεται το πρωτότυπο, στην κουζίνα μιας αριστοκρατικής έπαυλης στα περίχωρα του Λονδίνου στις 26 Ιουλίου του 1945, τη βραδιά που το Αγγλικό Εργατικό Κόμμα κέρδισε τις πρώτες μετά τον πόλεμο εκλογές με μια σαρωτική νίκη σ’ ολόκληρη την Αγγλία που έμεινε στην ιστορία.
Συντελεστές:
Μετάφραση, Σκηνοθεσία, Σκηνικό, Μουσική επιμέλεια: Μίνα Αδαμάκη
Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Διανομή:
Μαρία Σολωμού, Μάξιμος Μουμούρης, Τζωρτζίνα Παλαιοθοδώρου
Διάρκεια: 75 λεπτά
--
Θέατρο "Τόπος Αλλού" - Κεντρική Σκηνή
Διεύθυνση: Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων Τηλέφωνο: 210 8254600
Τετάρτη: 20:00
Πέμπτη: 21:30
Παρασκευή: 21:30
Σάββατο: 19:00
Σάββατο: 21:30
Κυριακή: 20:00
Εισιτήρια Γενική είσοδος: 20€
Φοιτητικό: 15€
Έκπτωση 5 ευρώ στο εισιτήριο εάν κάνετε κράτηση
μέσω του email 2011.miss.julie@gmail.com
Μια δυνατότητα που σας προσφέρει το gismeidiama.blogspot.com
Μόνο για τους αναγνώστες του!
«Ιστορίες για αρκούδες» Κλιμάκιο Μακεδονίας - Θράκης Χειμερινή Περιοδεία ΚΘΒΕ
ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
«Ιστορίες για αρκούδες»
Κλιμάκιο Μακεδονίας - Θράκης
Χειμερινή Περιοδεία ΚΘΒΕ
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος δραστηριοποιεί και φέτος το Κλιμάκιο Μακεδονίας – Θράκης, θεσμό που επανίδρυσε τον χειμώνα του 2010, έχοντας ως στόχο την παρουσίαση θεατρικών παραστάσεων αξιώσεων σε περιοχές όπου η δυνατότητα πρόσβασης των πολιτών στο θέατρο είναι δύσκολη.
Μένοντας πιστό στη φιλοσοφία ότι η παρουσία του στην Μακεδονία και τη Θράκη επιβάλλεται για λόγους εθνικής σημασίας, αλλά και ότι ως θεσμός δημοσίου συμφέροντος πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες, τα αιτήματα και τις προσδοκίες του πληθυσμού της Βορείου Ελλάδος, το Κ.Θ.Β.Ε. ξεκινά μια δίμηνη περιοδεία με αφετηρία τον Νομό Φλώρινας. Το Κλιμάκιο Μακεδονίας – Θράκης του ΚΘΒΕ παρουσιάζει τρία σατιρικά μονόπρακτα του Άντον Τσέχωφ υπό τον γενικό τίτλο «Ιστορίες για Αρκούδες», σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου.
Στο σημείωμά του σχετικά με το Κλιμάκιο Μακεδονίας- Θράκης ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΚΘΒΕ κ. Σωτήρης Χατζάκης επισημαίνει:
“Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για λόγους εθνικής σημασίας και πολιτιστικής αναγκαιότητας, εφαρμόζοντας τη στρατηγική του, επανίδρυσε τον χειμώνα του 2010 τον θεσμό των Κλιμακίων, έπειτα από 26 χρόνια αναστολής της λειτουργίας του.
Ο θεσμός εγκαινιάστηκε για πρώτη φορά το φθινόπωρο του 1977 στην Κομοτηνή με το θέατρο της Θράκης, με σκοπό τη θεατρική αποκέντρωση, και λειτούργησε μέχρι το 1984.
Η δημιουργία ενιαίου Κλιμακίου Μακεδονίας-Θράκης έχει ως σκοπό τη μόνιμη παρουσία κρατικής θεατρικής σκηνής στις ακριτικές περιοχές της Βορείου Ελλάδος, συμβάλλοντας στην οργάνωση νέας προοπτικής για τον ρόλο του θεάτρου στη χώρα μας.
Το Κλιμάκιο Μακεδονίας-Θράκης του ΚΘΒΕ παρουσιάζει φέτος τις «Ιστορίες για αρκούδες», τρία σατιρικά μονόπρακτα του ΄Αντον Τσέχωφ, στα οποία κυριαρχεί η διαχρονική δυναμική της κωμωδίας και η βαθειά αγάπη του συγγραφέα για τις υποχρεώσεις, τις άρσεις και τις αμφισημίες της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η δυνατότητα πρόσβασης των πολιτών στη θεατρική πράξη είναι η βασική προτεραιότητα της πρωτοβουλίας του ΚΘΒΕ. Καλούμε τους κατοίκους, τους φορείς, τις Περιφέρειες, τους Δήμους της Μακεδονίας και της Θράκης να αγκαλιάσουν αυτή την προσπάθεια. Το Κλιμάκιο του ΚΘΒΕ τους αφορά. Γιατί το θέατρο δημοσίου συμφέροντος είναι μια πνευματική περιουσία που ανήκει σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά”.
Η επίσημη πρεμιέρα του έργου έχει προγραμματισθεί να δοθεί στη Μελίτη, ένα μικρό χωριό της ακριτικής Φλώρινας, την Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011.
«Ιστορίες για αρκούδες»
Τρία μονόπρακτα του ΄Αντον Τσέχωφ
Όλος ο παραλογισμός της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων, όταν αυτή στρεβλώνεται από τη διαβρωτική δύναμη του χρήματος, συμπυκνωμένος με αριστοτεχνικό τρόπο σε τρία μονόπρακτα του «πατέρα του σύγχρονου θεάτρου». Ο Τσέχωφ στα πιο μεγάλα του κέφια, χαρίζει άφθονο γέλο που δεν εξατμίζεται μόλις κλείσει η Αυλαία. Πρόκειται για τα μονόπρακτα του Άντον Τσέχωφ: «Πρόταση γάμου», «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού» και «Η αρκούδα», που παρουσιάζει το Κλιμάκιο Μακεδονίας- Θράκης του ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου.
Σημείωμα του Σκηνοθέτη
Τα τρία μονόπρακτα του Τσέχωφ που θα δείτε σε λίγο, κρατούν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά όλων των ηθοποιών του κόσμου για δυο κυρίως λόγους: πρώτον, γιατί δεν υπάρχει δραματική σχολή σε ολόκληρο τον πλανήτη, που να μην περιλαμβάνει στα μαθήματα υποκριτικής κάποιες σκηνές από αυτά τα έργα. Έτσι, ο νέος ή η νέα που θέλει να μάθει την τέχνη του ηθοποιού, έρχεται πολύ νωρίς σε επαφή μαζί τους και ανακαλύπτει, μέσα από αυτά, τα βασικά κλειδιά της "μαστορικής" του θεάτρου.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι αυτά τα μονόπρακτα έχουν βοηθήσει κάθε ηθοποιό να συνειδητοποιήσει την ιδιοφυΐα του Τσέχωφ, να συλλάβει την χιουμοριστική, την κωμική διάθεση που διαπερνά όλα του τα έργα -ακόμα κι εκείνα που για πολλές δεκαετίες θεωρήθηκαν και παίχτηκαν, εσφαλμένα, σαν "ψυχοπλακωτικά δράματα", με αποτέλεσμα ο περισσότερος κόσμος ν' ακούει Τσέχωφ και να το βάζει στα πόδια!...
Στους παραπάνω λόγους επιτρέψτε μου να προσθέσω κι ένα τρίτο, προσωπικό: ο Λυκούργος Καλλέργης που έχει μεταφράσει τόσο εμπνευσμένα σχεδόν όλα τα έργα του Τσέχωφ (στην παράστασή μας την «Πρόταση Γάμου» και την «Αρκούδα»), η Μαρία Αλκαίου που μας χάρισε την έξοχη μετάφραση του «Καπνού», αλλά και ο Βασίλης Διαμαντόπουλος που έγραψε ιστορία ερμηνεύοντας συχνά αυτόν τον μονόλογο στα «ρεσιτάλ ηθοποιίας» που έδινε τον καιρό που εγώ ήμουν ο νεότερος –και φανατικότερος– μαθητής του, είναι τρεις από τους λίγους ανθρώπους, στους οποίους οφείλω όλα όσα κέρδισα μισόν αιώνα στο θέατρο. Και στη ζωή. Καλή σας διασκέδαση.
Γιάννης Καλατζόπουλος
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλατζόπουλος
Σκηνικά-κοστούμια: Άννα-Μαρία Βάσιακ
Φωτισμοί: Γιάννης Καλατζόπουλος
Οργάνωση παραγωγής: Ηλίας Κοτόπουλος
Διανομή με σειρά εμφάνισης:
«Πρόταση γάμου»
Αλέξανδρος Ζαφειριάδης: Λομώφ
Τάσος Πανταζής: Τσιμπουκώφ
Μαρίνα Χατζηιωάννου: Ναταλία Στεπάνοβνα
«Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού»
Τάσος Πανταζής: Νιούχιν
«Η αρκούδα»
Αλέξανδρος Ζαφειριάδης: Λουκάς
Μαρίνα Χατζηιωάννου: Πόποβα
Τάσος Πανταζής: Σμηρνώφ
Ειδικά για την παράσταση της περιοδείας το ΚΘΒΕ μειώνει κατά 50% την τιμή του εισιτηρίου που ισχύει για τις παραστάσεις που ανεβάζει στη Θεσσαλονίκη. Έτσι η τιμή του εισιτηρίου διαμορφώνεται στα 10 ευρώ (γενική είσοδος). Επίσης ισχύουν εισιτήρια ΟΓΑ. Επιπλέον ισχύει ΕΙΔΙΚΗ ΤΙΜΗ 8 ευρώ κατ' άτομο, για τα μέλη Συλλόγων και Σωματείων που θα εκδώσουν ομαδικό εισιτήριο άνω των δέκα ατόμων.
Όσοι σύλλογοι θέλουν να επωφεληθούν από το μειωμένο εισιτήριο θα πρέπει να επικοινωνούν με τον υπεύθυνο της περιοδείας κ. Ηλία Κοτόπουλο (τηλ. 6973432360), το αργότερο μία ημέρα πριν την προγραμματισμένη ημερομηνία της κάθε παράστασης ένας εκπρόσωπος τους να δίνει λίστα με ονόματα μελών που ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν την παράσταση.
Πρόγραμμα Χειμερινής Περιοδείας
«ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΡΚΟΥΔΕΣ»
ΜΑΡΤΙΟΣ 2011 | ||
10 | Πέμπτη | ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΜΕΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΑΣ Κέντρο Νεότητας Μελίτης - 20:30 |
11 | Παρασκευή | ΦΛΩΡΙΝΑ Πολιτιστικό Κέντρο Δ.Φλώρινας - 21:00 |
12 | Σάββατο | ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ Πνευματικό Κέντρο Δ.Πτολεμαϊδας- 18.30/21.00 |
16 Τετάρτη ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ Πνευματικό Κέντρο Γιαννιτσών- 18.30/21.00 | ||
19 | Σάββατο | ΚΙΛΚΙΣ Συνεδριακό Κέντρο Δ.Κιλκίς 18.30/21.00 |
24 | Πέμπτη | ΚΑΣΤΟΡΙΑ Συνεδριακό Κέντρο ΕΔΗΚΑ - 21:00 |
25 | Παρασκευή | ΣΙΑΤΙΣΤΑ Πνευματικό Κέντρο – 21.00 |
26 | Σάββατο | ΓΡΕΒΕΝΑ Πολιτιστικό Κέντρο Δ..Γρεβενών- 21.00 |
31 | Πέμπτη | ΣΟΥΦΛΙ Δημοτικό Θέατρο Σουφλίου – 21.00 |
ΑΠΡΙΛΙΟΣ2011 | ||
1 | Παρασκευή | ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ Δημοτικό Θέατρο -21.00 |
2 | Σάββατο | ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ Θέατρο Διόνυσος- 18.30/21.00 |
9 | Σάββατο | ΚΟΜΟΤΗΝΗ Πολιτιστικό Κύτταρο- 18.30/21.00 |
14 | Πέμπτη | ΦΕΡΕΣ Δημοτικό Αμφιθέατρο -21.00 |
15 | Παρασκευή | ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗ Δημοτικό Θέατρο -21.00 |
16 | Σάββατο | ΞΑΝΘΗ Δημοτικό Θέατρο -21.00 |
28 | Πέμπτη | ΔΡΑΜΑ |
29 | Παρασκευή | ΚΑΒΑΛΑ Αμφιθέατρο Περιφ. Ενότητας Καβάλας -21.00 |
Χορηγοί Επικοινωνίας
ΕΡΤ Α.Ε., ΕΡΤ 3,
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, LIVE ΣΤΗ θΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Mε την παράκληση να δημοσιευτεί η να κοινοποιηθεί
Γραφείο Τύπου- Προβολής & Επικοινωνίας Κ.Θ.Β.Ε. - Πληροφορίες: Λένα Ευαγγέλου, Τηλ: 2310 253397, 2315 200010 & 6945 935246.
Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011
Τσέχωφ-Κνίπερ: Η αλληλογραφία- ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ
Θεατρική Παράσταση
Τσέχωφ-Κνίπερ: Η αλληλογραφία
Η θεατρική μορφή προέκυψε από τις πρόβες της ομάδας, με αφορμή το έργο της Carol Rocamora: Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου (I take your hand in mine) σε μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου- Παγκουρέλη και υλικό από βιογραφίες του Τσέχωφ, τα διηγήματά του, το σύνολο της αλληλογραφίας του, αναμνήσεις της Κνίπερ κά.
Έναρξη: 24/01/2011
Λήξη: 29/03/2011
Θέατρο: 104 ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ
Θεμιστοκλέους 104 - Τηλ.:+302103826185
http://chekhovsletters.
Πρόγραμμα: Δευτέρα: 21.30, Τρίτη: 21.30
Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε το Μάιο του 2010 στην έδρα της θεατρικής εταιρείας «Πόλις», στην Ερμούπολη της Σύρου, στο Θέατρο Απόλλων.
Δραματουργική επεξεργασία: Θεατρική Εταιρεία «Πόλις»
Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη
Σκηνικά - Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Κίνηση: Νικολέτα Ξεναρίου
Μουσική: Απόστολος Λεβεντόπουλος
Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Σκηνοθέτης: Ελένη Γεωργοπούλου
Ηθοποιοί:
Αιμιλία Βάλβη, Κωνσταντής Μιζάρας
Συγγραφέας: Βασισμένο στην αλληλογραφία του Άντον Τσέχωφ με την Όλγα Κνίπερ
Βίντεο της παράστασης εδώ
--
Η παράσταση στην Σύρο.
Η νέα παραγωγή της Θεατρικής Εταιρείας «Πόλις» Τσέχωφ–Κνίπερ: Η αλληλογραφία βασίζεται στην αλληλογραφία του συγγραφέα Άντον Τσέχωφ με την ηθοποιό Όλγα Κνίπερ, στη θεατρική μορφή που προέκυψε από τις πρόβες της ομάδας, με αφορμή το έργο της Carol Rocamora: Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου (I take your hand in mine) σε μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου– Παγκουρέλη και υλικό από βιογραφίες του Τσέχωφ, τα διηγήματά του, το σύνολο της αλληλογραφίας του, αναμνήσεις της Κνίπερ κά.
Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε τον Μάιο του 2010 στην έδρα μας, την Ερμούπολη της Σύρου, στο Θέατρο Απόλλων. Από τα τέλη Ιανουαρίου έως και τον Μάρτιο του 2011 θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στην αίθουσα 104–1 του Κέντρου Λόγου και Τέχνης 104 των εκδόσεων Καστανιώτη.
Η παράσταση αφηγείται μια ιστορία αγάπης που διήρκεσε έξι χρόνια και καταγράφηκε σε 800 περίπου ερωτικά γράμματα. Αυτός είναι ο 38χρονος ήδη διάσημος συγγραφέας Άντον Τσέχωφ κι εκείνη η νέα ηθοποιός και ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, Όλγα Κνίπερ. Η γνωριμία τους, τον Απρίλιο του 1898 στην ανάγνωση του «Γλάρου», εξελίχθηκε σε φιλία, στη συνέχεια σε ερωτική σχέση και τέλος σε γάμο, που κράτησε μέχρι τον θάνατο του συγγραφέα το 1904. Η αναγκαστική απόσταση που τους χωρίζει, καθώς ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας σε προχωρημένο στάδιο φυματίωσης ζει αναγκαστικά στη Γιάλτα, ενώ η ηθοποιός παίζει στο θέατρο στη Μόσχα, καταγράφεται άλλοτε δραματικά κι άλλοτε με το έξοχο χιούμορ που τους διακρίνει, στην αλληλογραφία τους.
Οι εκμυστηρεύσεις του ζευγαριού, πέρα από συναισθήματα, φωτίζουν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της θεατρική ιστορίας. Ο Τσέχωφ συχνά καθοδηγεί την Κνίπερ στην ερμηνεία των ρόλων που γράφει ειδικά γι’ αυτήν (Μάσα στις «Τρεις αδελφές», Ελένα στον «Θείο Βάνια», Λιουμπώφ στον «Βυσσινόκηπο»), μιλάει για την τέχνη και το θέατρο, εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για τη «λάθος» ανάγνωση του έργου του από τον σκηνοθέτη του Θεάτρου Τέχνης Κονσταντίν Στανισλάφσκι. «...Τα βάσανα πρέπει να τα αποδίδεις όπως παρουσιάζονται μέσα στη ζωή, όχι να κουνάς χέρια και πόδια, αλλά με τον τονισμό και το βλέμμα, όχι με χειρονομίες, αλλά με χάρη. Οι λεπτεπίλεπτες ψυχικές μεταβολές, οι ιδιάζουσες στους διανοούμενους, ακόμα και εξωτερικώς πρέπει να εκφράζονται με λεπτότητα. Θα μου πείτε: και οι ανάγκες της σκηνής; Δεν υπάρχει ανάγκη που να επιτρέπει το ψέμα.»
Αυτό που μας συγκινεί ιδιαίτερα στην αλληλογραφία δύο ιστορικών προσώπων, που ανήκουν στον χώρο του θεάτρου, είναι ότι παρακολουθούμε την επίσημη ιστορία μέσα από προσωπικές εκμυστηρεύσεις, κάτω από την αβάσταχτη συνθήκη της απόστασης. Η απουσία δημιουργεί έναν «χώρο» ανάμεσα στο ζευγάρι, συνθήκη που άλλοτε ευνοεί την εξέγερση των συναισθημάτων κι άλλοτε την αποστασιοποίηση. Αυτό το φαινομενικό δίπολο διέπει όλο το έργο, καθώς και το θεατρικό έργο του ίδιου του Τσέχωφ. Άλλωστε, ούτε για μια στιγμή τα γράμματα του συγγραφέα δεν μας επιτρέπουν να αγνοήσουμε τη διπλή ιδιότητά του: του γιατρού και του καλλιτέχνη. Η ψυχρή παρατήρηση και καταγραφή της πραγματικότητας από τη μία κι ένας ψυχικός κόσμος που βράζει στο κέντρο μιας εποχής τεράστιων αλλαγών από την άλλη.
Σε κάθε μας δουλειά επιδιώκουμε μέσω της θεατρικής πράξης να ερευνούμε τη συνθήκη αυτή που δημιουργεί εκ νέου έναν αντίστοιχο «χώρο», που επιτρέπει μέσω της σύγκρουσης το «άδειασμα», τον «κενό χώρο», την καθολική επικοινωνία και την αποκάλυψη της συγκίνησης. Πιστεύουμε πως το συγκεκριμένο έργο μάς παρέχει την δυνατότητα για να εργαστούμε σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Επιπλέον, πριν από κάθε παράσταση καλούμε το κοινό να παρακολουθήσει, (με ελεύθερη είσοδο κι ασχέτως αν θα παρακολουθήσει ή όχι την παράσταση μετά), έναν ελεύθερο αυτοσχεδιασμό–προετοιμασία των ηθοποιών και να μας βοηθήσει με τη συμμετοχή του στην εξέλιξη της δουλειάς μας.
Σε μια επιστολή του ο Τσέχωφ γράφει: «…..Η Τέχνη, και ειδικά το Θέατρο, είναι ένας κόσμος, όπου δεν μπορείς να μπεις χωρίς να σκοντάψεις στο κατώφλι. Υπάρχουν πολλές μέρες αποτυχίας μπροστά, ολόκληρες σεζόν ακόμη, τα πράγματα θα πάνε άσχημα, θα έχετε τεράστιες απογοητεύσεις, αλλά πρέπει να προετοιμαστείτε γι’ αυτό, να το περιμένετε και να ακολουθήσετε τον δρόμο σας».
Θεατρική Εταιρεία «Πόλις»
Θεατρική Εταιρεία «Πόλις»
Τσέχωφ-Κνίπερ: η αλληλογραφία
με αφορμή το έργο της Carol Rocamora: Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου
σε μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου–Παγκουρέλη
Σκηνοθεσία: Ελένη Γεωργοπούλου
Δραματουργική επεξεργασία: Θεατρική Εταιρεία «Πόλις»
Σκηνικά – Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Κίνηση: Νικολέτα Ξεναρίου
Μουσική: Μάρθα Μαυροειδή
Ερμηνεύουν: Αιμιλία Βάλβη / Όλγα Κνίπερ ● Κωσταντής Μιζάρας / Άντον Τσέχωφ
Τσέχωφ-Κνίπερ: Η αλληλογραφία
Η θεατρική μορφή προέκυψε από τις πρόβες της ομάδας, με αφορμή το έργο της Carol Rocamora: Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου (I take your hand in mine) σε μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου- Παγκουρέλη και υλικό από βιογραφίες του Τσέχωφ, τα διηγήματά του, το σύνολο της αλληλογραφίας του, αναμνήσεις της Κνίπερ κά.
Έναρξη: 24/01/2011
Λήξη: 29/03/2011
Θέατρο: 104 ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ
Θεμιστοκλέους 104 - Τηλ.:+302103826185
http://chekhovsletters.
Πρόγραμμα: Δευτέρα: 21.30, Τρίτη: 21.30
Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε το Μάιο του 2010 στην έδρα της θεατρικής εταιρείας «Πόλις», στην Ερμούπολη της Σύρου, στο Θέατρο Απόλλων.
Δραματουργική επεξεργασία: Θεατρική Εταιρεία «Πόλις»
Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη
Σκηνικά - Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Κίνηση: Νικολέτα Ξεναρίου
Μουσική: Απόστολος Λεβεντόπουλος
Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Σκηνοθέτης: Ελένη Γεωργοπούλου
Ηθοποιοί:
Αιμιλία Βάλβη, Κωνσταντής Μιζάρας
Συγγραφέας: Βασισμένο στην αλληλογραφία του Άντον Τσέχωφ με την Όλγα Κνίπερ
--
Η παράσταση στην Σύρο.
Η νέα παραγωγή της Θεατρικής Εταιρείας «Πόλις» Τσέχωφ–Κνίπερ: Η αλληλογραφία βασίζεται στην αλληλογραφία του συγγραφέα Άντον Τσέχωφ με την ηθοποιό Όλγα Κνίπερ, στη θεατρική μορφή που προέκυψε από τις πρόβες της ομάδας, με αφορμή το έργο της Carol Rocamora: Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου (I take your hand in mine) σε μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου– Παγκουρέλη και υλικό από βιογραφίες του Τσέχωφ, τα διηγήματά του, το σύνολο της αλληλογραφίας του, αναμνήσεις της Κνίπερ κά.
Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε τον Μάιο του 2010 στην έδρα μας, την Ερμούπολη της Σύρου, στο Θέατρο Απόλλων. Από τα τέλη Ιανουαρίου έως και τον Μάρτιο του 2011 θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στην αίθουσα 104–1 του Κέντρου Λόγου και Τέχνης 104 των εκδόσεων Καστανιώτη.
Η παράσταση αφηγείται μια ιστορία αγάπης που διήρκεσε έξι χρόνια και καταγράφηκε σε 800 περίπου ερωτικά γράμματα. Αυτός είναι ο 38χρονος ήδη διάσημος συγγραφέας Άντον Τσέχωφ κι εκείνη η νέα ηθοποιός και ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, Όλγα Κνίπερ. Η γνωριμία τους, τον Απρίλιο του 1898 στην ανάγνωση του «Γλάρου», εξελίχθηκε σε φιλία, στη συνέχεια σε ερωτική σχέση και τέλος σε γάμο, που κράτησε μέχρι τον θάνατο του συγγραφέα το 1904. Η αναγκαστική απόσταση που τους χωρίζει, καθώς ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας σε προχωρημένο στάδιο φυματίωσης ζει αναγκαστικά στη Γιάλτα, ενώ η ηθοποιός παίζει στο θέατρο στη Μόσχα, καταγράφεται άλλοτε δραματικά κι άλλοτε με το έξοχο χιούμορ που τους διακρίνει, στην αλληλογραφία τους.
Οι εκμυστηρεύσεις του ζευγαριού, πέρα από συναισθήματα, φωτίζουν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της θεατρική ιστορίας. Ο Τσέχωφ συχνά καθοδηγεί την Κνίπερ στην ερμηνεία των ρόλων που γράφει ειδικά γι’ αυτήν (Μάσα στις «Τρεις αδελφές», Ελένα στον «Θείο Βάνια», Λιουμπώφ στον «Βυσσινόκηπο»), μιλάει για την τέχνη και το θέατρο, εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για τη «λάθος» ανάγνωση του έργου του από τον σκηνοθέτη του Θεάτρου Τέχνης Κονσταντίν Στανισλάφσκι. «...Τα βάσανα πρέπει να τα αποδίδεις όπως παρουσιάζονται μέσα στη ζωή, όχι να κουνάς χέρια και πόδια, αλλά με τον τονισμό και το βλέμμα, όχι με χειρονομίες, αλλά με χάρη. Οι λεπτεπίλεπτες ψυχικές μεταβολές, οι ιδιάζουσες στους διανοούμενους, ακόμα και εξωτερικώς πρέπει να εκφράζονται με λεπτότητα. Θα μου πείτε: και οι ανάγκες της σκηνής; Δεν υπάρχει ανάγκη που να επιτρέπει το ψέμα.»
Αυτό που μας συγκινεί ιδιαίτερα στην αλληλογραφία δύο ιστορικών προσώπων, που ανήκουν στον χώρο του θεάτρου, είναι ότι παρακολουθούμε την επίσημη ιστορία μέσα από προσωπικές εκμυστηρεύσεις, κάτω από την αβάσταχτη συνθήκη της απόστασης. Η απουσία δημιουργεί έναν «χώρο» ανάμεσα στο ζευγάρι, συνθήκη που άλλοτε ευνοεί την εξέγερση των συναισθημάτων κι άλλοτε την αποστασιοποίηση. Αυτό το φαινομενικό δίπολο διέπει όλο το έργο, καθώς και το θεατρικό έργο του ίδιου του Τσέχωφ. Άλλωστε, ούτε για μια στιγμή τα γράμματα του συγγραφέα δεν μας επιτρέπουν να αγνοήσουμε τη διπλή ιδιότητά του: του γιατρού και του καλλιτέχνη. Η ψυχρή παρατήρηση και καταγραφή της πραγματικότητας από τη μία κι ένας ψυχικός κόσμος που βράζει στο κέντρο μιας εποχής τεράστιων αλλαγών από την άλλη.
Σε κάθε μας δουλειά επιδιώκουμε μέσω της θεατρικής πράξης να ερευνούμε τη συνθήκη αυτή που δημιουργεί εκ νέου έναν αντίστοιχο «χώρο», που επιτρέπει μέσω της σύγκρουσης το «άδειασμα», τον «κενό χώρο», την καθολική επικοινωνία και την αποκάλυψη της συγκίνησης. Πιστεύουμε πως το συγκεκριμένο έργο μάς παρέχει την δυνατότητα για να εργαστούμε σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Επιπλέον, πριν από κάθε παράσταση καλούμε το κοινό να παρακολουθήσει, (με ελεύθερη είσοδο κι ασχέτως αν θα παρακολουθήσει ή όχι την παράσταση μετά), έναν ελεύθερο αυτοσχεδιασμό–προετοιμασία των ηθοποιών και να μας βοηθήσει με τη συμμετοχή του στην εξέλιξη της δουλειάς μας.
Σε μια επιστολή του ο Τσέχωφ γράφει: «…..Η Τέχνη, και ειδικά το Θέατρο, είναι ένας κόσμος, όπου δεν μπορείς να μπεις χωρίς να σκοντάψεις στο κατώφλι. Υπάρχουν πολλές μέρες αποτυχίας μπροστά, ολόκληρες σεζόν ακόμη, τα πράγματα θα πάνε άσχημα, θα έχετε τεράστιες απογοητεύσεις, αλλά πρέπει να προετοιμαστείτε γι’ αυτό, να το περιμένετε και να ακολουθήσετε τον δρόμο σας».
Θεατρική Εταιρεία «Πόλις»
Θεατρική Εταιρεία «Πόλις»
Τσέχωφ-Κνίπερ: η αλληλογραφία
με αφορμή το έργο της Carol Rocamora: Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου
σε μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου–Παγκουρέλη
Σκηνοθεσία: Ελένη Γεωργοπούλου
Δραματουργική επεξεργασία: Θεατρική Εταιρεία «Πόλις»
Σκηνικά – Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Κίνηση: Νικολέτα Ξεναρίου
Μουσική: Μάρθα Μαυροειδή
Ερμηνεύουν: Αιμιλία Βάλβη / Όλγα Κνίπερ ● Κωσταντής Μιζάρας / Άντον Τσέχωφ
Θεατρική Παράσταση "Νόρα Μετά" - Τόπος Αλλού
Θεατρική Παράσταση
"Νόρα Μετά"
Τόπος Αλλού
-
-
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Αθήνα
210 – 8656004, 8624392
210 – 8656004, 8624392
Πέμπτη, Παρασκευή, Σαββάτο 9.00μμ & Κυριακή 7.00 μμ
μέχρι 28 Μαρτίου 2011
Η παράσταση «ΝΟΡΑ ΜΕΤΑ» αποτελεί μια καινούρια ματιά στο ανατρεπτικό έργο του Ιψεν ΝΟΡΑ. Η παράσταση του Τόπος αλλού ακολουθεί και ανακαλύπτει τη ΝΟΡΑ στα βήματα της στη σύγχρονη κοινωνική Βαβέλ σε ένα… θαυμαστό καινούργιο κόσμο.
Εκεί οφείλεται και έτσι δικαιολογείται η επέμβαση στον τίτλο η ΝΟΡΑ ΜΕΤΑ.
και βίντεο της παράστασης εδώ
Πράγματι, τι απέγινε εκείνη η Νόρα που με μια γενναία κίνηση χτύπησε τη γροθιά της στο σπασμένο γυαλί της σαθρής κοινωνίας του Χέλμερ, του Κρογκσταντ και του γιατρού Ρανκ? Τι κατάληξη είχε η επανάσταση της?
Ζώντας ο σημερινός άνθρωπος συνεχείς και διαδοχικές επαναστατικές αποτυχίες, προδοσίες, κοινωνικές και υπαρξιακές απογοητεύσεις δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη Νορα με την ρομαντική διάθεση άλλων καιρών.
Τώρα η Νόρα περιφέρεται κάπου στην απέραντη ερημιά του σύγχρονου κόσμου μας. Ξυπόλητη σκαρφαλώνει στα κακοτράχαλα ερείπια των ανθρώπινων προσδοκιών.
Παραλογισμένη επαναλαμβάνει ξανά και ξανά τις ατάκες της. Όλα όσα είπε στον άνδρα της και στους άλλους ρόλους –ρόλος και αυτή στο απέραντο θέατρο που ζούμε- τα λέει και τα ξαναλέει.
Θέλει μήπως να πιάσει το νήμα από κει που το άφησε?
Θέλει να ξορκίσει το κακό που την κυνηγάει και που τελικά υπάρχει και μέσα στην ίδια?
Μετανιώνει και θέλει να επιστρέψει?
Ποια τελετή στήνει τριγύρω της και ποια λύτρωση ζητάει?
Το κείμενο αυτής της ιδιαίτερης παράστασης είναι μια συνεργασία μεταξύ του Σουηδού ποιητή Έρικ Λάρσον και του σκηνοθέτη Νίκου Καμτσή.
Ειδική προσφορά για τους αναγνώστες του blog: Παρακαλούμε επικοινωνήστε κάνοντας κράτηση στο email inorameta@gmail.com ώστε να λάβετε ειδική έκπτωση στην τιμή του εισιτηρίου, από 20 ευρώ- 13 μόνο ευρώ.
Μετάφραση, δραματουργική επιμέλεια κειμένου :ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΤΣΗΣ, ΕΡΙΚ ΛΑΡΣΟΝ
Σκηνοθεσία ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΤΣΗΣ
Σκηνικό ΒΑΣΙΛΗ ΡΟΚΟΜΑΝΩΦ, ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΤΣΗΣ
Κοστούμια ΜΙΚΑ ΠΑΝΑΓΟΥ
Μουσική ΧΡΗΣΤΟΣ ΞΕΝΑΚΗΣ
Διανομή
Νόρα Μαρλέν Σαίτη
Χέλμερ Νίκος Αλεξίου
Κρογκσταντ Γιώργος Κροντήρης
Ρανκ Πολύκαρπος Πολυκάρπου
Λίντε Γεωργία Μαυρογιώργηhttp://www.topos-allou.gr/
-
η Νόρα 100 χρόνια και κάτι μετά
της Αφροδίτης Κομπολίτη, MA Theatre Directing
«από πατέρα σε σύζυγο… κανόνες, πιστεύω, νόμοι αλλονών…»
Νορβηγία 1879: Ο Χένρικ Ίψεν, κατακτά μια θέση ανάμεσα στους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς παρουσιάζοντας το «Κουκλόσπιτο». Εκεί γεννιέται η Νόρα, το κεντρικό πρόσωπο του έργου, που γρήγορα θα μεταμορφωθεί σε έναν από τους κυρίαρχους και πιο πολυσυζητημένους γυναικείους ρόλους που θα αναδείξει το θεατρικό σανίδι. Έργο ριζοσπαστικό, φεμινιστικό και επαναστατικό μέσα από το πέρασμα του χρόνου θα ξεπεράσει τόσο την εποχή του όσο και τα γεωγραφικά σύνορα. Ο Ίψεν προκαλεί την αντίδραση της κοινωνίας του 19ου αιώνα εισβάλλοντας απρόσκλητος στο πατριαρχικό σπιτικό της Οικογένειας Χέλμερ, δίνοντας φωνή και θέση στο γυναικείο φύλλο.
«Ένα μόνο ξέρω, πρέπει πρώτα να καταστρέψω για να φτιάξω μετά…»
Αθήνα 2011: Το θέατρο Τόπος Αλλού υποδέχεται τη Νόρα, ύστερα από πρόσκληση του σκηνοθέτη Νίκου Καμψή στο νέο της σπίτι… «η Νόρα μετά». Μέσα από ένα παιχνίδι, και χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του θεάτρου μέσα στο θέατρο, η Νόρα μας προϊδεάζει για το έργο που θα παρακολουθήσουμε. Με την μπρεχτική αυτή εισαγωγή μας ενημερώνει για το ταξίδι και τον αγώνα της προς την ελευθερία.
Η Νόρα του 21ου αιώνα δεν έχει ηλικία και φύλλο. Είναι ένα άτομο εγκλωβισμένο σε κοινωνικές συμβάσεις, προς αναζήτηση του εγώ του. Εισέρχεται και εξέρχεται από το θεατρικό παιχνίδι κρατώντας την ανάλογη απόσταση, όταν αυτή απαιτείται. Μέσα από τη θέση της ηρωίδας, αλλά και του παρατηρητή ταυτόχρονα, μπορεί να βιώσει, να παρατηρήσει και κατά προέκταση να αλλάξει. Η απόσταση αυτή δημιουργείται μέσα από παραβίαση των θεατρικών συμβάσεων, ή καλύτερα ψευδαισθήσεων. Οι ηθοποιοί αλλάζουν κοστούμια επί σκηνής. Το σκηνικό δημιουργείται εν ώρα παράστασης. Παλιές κούκλες μέσα σε γυάλες συμβολίζουν τα παιδιά. Μικρές μακέτες σκηνικών στοιβάζονται η μία πάνω στην άλλη. Τρεις γιγάντιες κούκλες ξεπηδούν ως δια μαγείας μέσα από το σκηνικό. Οι σκηνογραφικές επιλογές -αξιέπαινες, ευρηματικές και άκρως πρακτικές- εξυπηρετούν και αναδεικνύουν το σκηνοθετικό στόχο.
Η Νόρα παγιδευμένη ανάμεσα στις ανδρικές φιγούρες που συνθέτουν το κελί της, αγωνίζεται να δώσει σάρκα στα μαρμαρωμένα της πόδια και να βρει τη δύναμη να δραπετεύσει από τα καρφωμένα στο πάτωμα παπούτσια της. Εχθρός της η τράπεζα, το σύστημα, ο εκβιασμός, η υπόληψη. Ή μήπως η αγάπη της για τον σύζυγό της, Τόρβαλντ; Αυτός με τη σειρά του παρασυρμένος από το υπερεγώ του γίνεται θύμα και σύμβολο της κοινωνίας των αντρών. Στο ρόλο της Νόρας, η Μάρλεν Σαίτη, ακροβατεί ανάμεσα στην αθωότητα και τον παραλογισμό του εγκλωβισμού. Αφηγείται, πρωταγωνιστεί και περιμένει μαζί με μας να ανακαλύψουμε το φινάλε. Ο Νίκος Αλεξίου και ο Πολύκαρπος Πολυκάρπου, στους ρόλους του Τόρβαλντ και του γιατρού Ράνκ, για μια ακόμα φορά αποδεικνύουν το ταλέντο τους με τις δυναμικές τους ερμηνείες.
Μια γυναίκα θυσιάζεται για τη ζωή του άντρα της ενώ αυτός την θυσιάζει στο βωμό της ηθικής και της υπόληψής του. Ποιος ορίζει το σωστό; Εμείς, οι γύρω μας, η θρησκεία ή τα χρέη μας; Τελικά η Νόρα αυτή τη φορά θα κλείσει την πόρτα πίσω της;
Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010
Το Κτήνος στο Φεγγάρι
Το Κτήνος Στο Φεγγάρι
Ρίτσαρντ Καλινόσκι
Θέατρο Πορεία, 2009
Ρίτσαρντ Καλινόσκι
Θέατρο Πορεία, 2009
Χθες το απόγευμα πήγα να δω μια από τις τελευταίες παραστάσεις του θεατρικού έργου "Το Κτήνος στο Φεγγάρι" στο θέατρο Πορεία.
Γνώριζα ελάχιστα για το έργο, παρά μονάχα κάποια θετικά σχόλια για αυτό και την επανάληψή του. Το έργο είχε παιχτεί ξανά πριν από 10 χρόνια από τους ίδιους ηθοποιούς, την Ταμίλα Κουλιέβα και τον Δημητρή Τάρλοου. Και στο Θέατρο Πορεία δεν είχα ξαναπάει.
Πήγαμε λοιπόν με ένα φίλο στην λαϊκή απογευματινή παράσταση. Πήραμε τα εισιτήρια μας νωρίτερα και κάτσαμε για ένα καφεδάκι στο φουαγιέ του θεάτρου. Θέατρο μικρό αλλά φιλόξενο και ζεστό. Είχε αρκετό κόσμο, κυρίως μεγάλες ηλικίες και κάποιους νέους. Χάρηκα που το είδα γεμάτο.
Η σκηνή με ξάφνιασε. Ήταν πολύ μεγαλύτερη απ' ότι περίμενα. Μια μεγάλη σκηνή, ανοιχτή, με ύψος και βάθος. Τέλειο αίσθημα!
Η παράσταση ξεκίνησε με έναν αφηγητή. Κόλλησα για αρκετά λεπτά στην γάργαρη σα νερό προφορά του, τόσο που έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να ξεκολλήσει από τα χείλη του και να παρακολουθήσει τα λεγόμενά του. Γιώργος Μπινιάρης νομίζω λέγεται, τον ηθοποιό δεν τον γνώριζα, αν και πιστεύω ότι κάπου τον έχω ξαναδεί, μια πολύ οικεία παρουσία. Γλυκιά ερμηνεία, λιτή και τρυφερή. Σαν να' ταν συγγενής μου ένοιωσα.
Μπαίνουν μετά ο κύριος Τομασιάν και το μικρό κορίτσι με τις τσάντες στο χέρι. Βασικά ήμουν τυχερή και βρισκόμουν στην πρώτη σειρά και πάντα αυτό λειτουργεί θετικά συναισθηματικά.
Οι ηθοποιοί στο πρώτο μέρος του έργου ήταν καλοί στο σύνολό τους. Η Κουλιέβα μου φάνηκε λίγο υπερβολική στις πρώτες πράξεις παίζοντας ένα μικρό κορίτσι, βέβαια αυτό από μια άποψη ήταν θετικό. Στο δεύτερο μέρος όπου τα χρόνια έχουνε περάσει αρκετά η πιο βαριά και κουρασμένη ερμηνεία της πείθει περισσότερο. Γενικά στο έργο η Κουλιέβα έπαιξε πολύ καλά, ξεκινώντας με μια ερμηνεία αφελή και ανάλαφρη σε μια ερμηνεία στιβαρή και σοβαρή στο τέλος του έργου.
Ο Τάρλοου λιτός κι αυτός, έπαιξε σταθερά τον ρόλο του συντηρητικού και ώρες ώρες ψυχρού συζύγου. Τα ξεσπάσματά του θα τα περίμενα λίγο πιο "άγρια" και αντρίκια. ¨Ηταν κάποιες φορές που το έργο θα το επέτρεπε πιστεύω να συμβεί.
Κάπου στον τελευταίο μονόλογο του που διηγείται τον θάνατο των γονιών του, θα ήθελα να μην κοίταζε το κοινό, μιας και στο έργο υποτίθεται ότι μιλά στην γυναίκα του και όχι σε εμάς. Ο αφηγητής να μας κοιτά μιας και αυτός είναι ο ρόλος του, αλλά σε εκείνο το σημείο τον ήθελα λίγο πιο πολύ κλεισμένο στον εαυτό του. Βέβαια αυτό είναι σκηνοθετικό θέμα, μιας και πιστεύω ότι ο σκηνοθέτης θέλησε να δώσει έμφαση στα λόγια του και στη συγκλονιστική περιγραφή του άνδρα που μας κοιτά στα μάτι προκαλώντας μας συγκίνηση. Που το πετυχαίνει σε αρκετά σημεία το καλογραμμένο έργο του Ρίτσαρντ Καλινόσκι.
Ο πιτσιρικάς έπαιξε πολύ καλά τον ρόλο του παιδιού του δρόμου.
Τα σκηνικά ήταν όμορφα και λειτουργικά. Οι τέσσερις πόρτες σημαντικό κομμάτι του έργου που κλείνουν τον καθένα ήρωα στο δικό του δωμάτιο αναμνήσεων, συγκινήσεων εμμονών και αναγκών.
Ένα έργο απλό και συγκινητικό, σύγχρονο και γεμάτο με ουσιαστικά θέματα, όπως η σφαγή των Αρμενίων, η Αμερική της ελπίδας, η οικογένεια και η θέση της γυναίκας, η παράδοση και η θρησκεία, ο πόνος της απώλειας και η προσπάθεια των ανθρώπων που ψάχνουν στους άλλους τη λύτρωση και την ανάγκη να γεμίσουν τα "κενά", το χρέος που έχουν απέναντι στην ιστορία των προγόνων τους.
Γνώριζα ελάχιστα για το έργο, παρά μονάχα κάποια θετικά σχόλια για αυτό και την επανάληψή του. Το έργο είχε παιχτεί ξανά πριν από 10 χρόνια από τους ίδιους ηθοποιούς, την Ταμίλα Κουλιέβα και τον Δημητρή Τάρλοου. Και στο Θέατρο Πορεία δεν είχα ξαναπάει.
Πήγαμε λοιπόν με ένα φίλο στην λαϊκή απογευματινή παράσταση. Πήραμε τα εισιτήρια μας νωρίτερα και κάτσαμε για ένα καφεδάκι στο φουαγιέ του θεάτρου. Θέατρο μικρό αλλά φιλόξενο και ζεστό. Είχε αρκετό κόσμο, κυρίως μεγάλες ηλικίες και κάποιους νέους. Χάρηκα που το είδα γεμάτο.
Η σκηνή με ξάφνιασε. Ήταν πολύ μεγαλύτερη απ' ότι περίμενα. Μια μεγάλη σκηνή, ανοιχτή, με ύψος και βάθος. Τέλειο αίσθημα!
Η παράσταση ξεκίνησε με έναν αφηγητή. Κόλλησα για αρκετά λεπτά στην γάργαρη σα νερό προφορά του, τόσο που έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να ξεκολλήσει από τα χείλη του και να παρακολουθήσει τα λεγόμενά του. Γιώργος Μπινιάρης νομίζω λέγεται, τον ηθοποιό δεν τον γνώριζα, αν και πιστεύω ότι κάπου τον έχω ξαναδεί, μια πολύ οικεία παρουσία. Γλυκιά ερμηνεία, λιτή και τρυφερή. Σαν να' ταν συγγενής μου ένοιωσα.
Μπαίνουν μετά ο κύριος Τομασιάν και το μικρό κορίτσι με τις τσάντες στο χέρι. Βασικά ήμουν τυχερή και βρισκόμουν στην πρώτη σειρά και πάντα αυτό λειτουργεί θετικά συναισθηματικά.
Οι ηθοποιοί στο πρώτο μέρος του έργου ήταν καλοί στο σύνολό τους. Η Κουλιέβα μου φάνηκε λίγο υπερβολική στις πρώτες πράξεις παίζοντας ένα μικρό κορίτσι, βέβαια αυτό από μια άποψη ήταν θετικό. Στο δεύτερο μέρος όπου τα χρόνια έχουνε περάσει αρκετά η πιο βαριά και κουρασμένη ερμηνεία της πείθει περισσότερο. Γενικά στο έργο η Κουλιέβα έπαιξε πολύ καλά, ξεκινώντας με μια ερμηνεία αφελή και ανάλαφρη σε μια ερμηνεία στιβαρή και σοβαρή στο τέλος του έργου.
Ο Τάρλοου λιτός κι αυτός, έπαιξε σταθερά τον ρόλο του συντηρητικού και ώρες ώρες ψυχρού συζύγου. Τα ξεσπάσματά του θα τα περίμενα λίγο πιο "άγρια" και αντρίκια. ¨Ηταν κάποιες φορές που το έργο θα το επέτρεπε πιστεύω να συμβεί.
Κάπου στον τελευταίο μονόλογο του που διηγείται τον θάνατο των γονιών του, θα ήθελα να μην κοίταζε το κοινό, μιας και στο έργο υποτίθεται ότι μιλά στην γυναίκα του και όχι σε εμάς. Ο αφηγητής να μας κοιτά μιας και αυτός είναι ο ρόλος του, αλλά σε εκείνο το σημείο τον ήθελα λίγο πιο πολύ κλεισμένο στον εαυτό του. Βέβαια αυτό είναι σκηνοθετικό θέμα, μιας και πιστεύω ότι ο σκηνοθέτης θέλησε να δώσει έμφαση στα λόγια του και στη συγκλονιστική περιγραφή του άνδρα που μας κοιτά στα μάτι προκαλώντας μας συγκίνηση. Που το πετυχαίνει σε αρκετά σημεία το καλογραμμένο έργο του Ρίτσαρντ Καλινόσκι.
Ο πιτσιρικάς έπαιξε πολύ καλά τον ρόλο του παιδιού του δρόμου.
Τα σκηνικά ήταν όμορφα και λειτουργικά. Οι τέσσερις πόρτες σημαντικό κομμάτι του έργου που κλείνουν τον καθένα ήρωα στο δικό του δωμάτιο αναμνήσεων, συγκινήσεων εμμονών και αναγκών.
Ένα έργο απλό και συγκινητικό, σύγχρονο και γεμάτο με ουσιαστικά θέματα, όπως η σφαγή των Αρμενίων, η Αμερική της ελπίδας, η οικογένεια και η θέση της γυναίκας, η παράδοση και η θρησκεία, ο πόνος της απώλειας και η προσπάθεια των ανθρώπων που ψάχνουν στους άλλους τη λύτρωση και την ανάγκη να γεμίσουν τα "κενά", το χρέος που έχουν απέναντι στην ιστορία των προγόνων τους.
Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009
Θέατρο Καμπούκι (12η Νύχτα) στο Λονδίνο
Την Τετάρτη 25 Μαρτίου πήγα στο Barbican Center για να παρακολουθήσω μια Ιαπωνέζικη παράσταση. Τα εισιτήρια ήταν Sold out σχεδόν 25 μέρες νωρίτερα. Γινότανε χαμός. Όπως σχεδόν σε όλες τις θεατρικές παραστάσεις στο Λονδίνο. Νομίζω ότι το Θέατρο αυτό ήταν πολύ σημαντικό, αλλά εγώ αυτό δεν το ήξερα. Υπήρχαν κάμερες παντού και πολλοί από το κοινό φοράγανε επίσημα ενδύματα, παραδοσιακά κιμονό. Έπειτα έμαθα ότι το θέατρο είναι Παραδοσιακό θέατρο Καμπούκι της Ιαπωνίας. Η παράσταση ήταν η "Δωδέκατη Νύχτα" του Γούιλιαμ Σαίξπηρ.
Βασικά η παράσταση για μένα είχε πολύ πλάκα. Οι χαρακτήρες παιζότανε όλοι από άνδρες πράγμα που μου θύμισε πολύ το δικό μας αρχαίο θέατρο. Φοράγανε εκπληκτικά παραδοσιακά κοστούμια, σε έντονα χρώματα και σχέδια. Τα περισσότερα πρόσωπα ήταν βαμμένα λευκά με έντονο στυλιζαρισμένο μακιγιάζ. Ο τρόπος που παίζανε ήταν απίστευτα υπερβολικός, σχεδόν κι αυτός στιλιζαρισμένος. Αλλά απ' ότι κατάλαβα ήταν κομμάτι του θεάτρου αυτή η υπερβολική έπαρση στην πρόζα.
Εκτός από αυτό, το έργο παιζόταν στα ιαπωνέζικα, αυτό σημαίνει ότι δεν καταλάβαινα τίποτα. Υπήρχαν βέβαια 2 μόνιτορ τα οποία μετέφραζαν το έργο στα σαιξπιρίστικα, αλλά πολλά ακόμη δεν τα καταλάβαινα. Βασικά μου φάνηκε ότι μεταφράζανε λιγότερα απ' όσα λέγανε, μιας και όταν αναρτήζανε μια πρόταση στο μόνιτορ, οι ηθοποιοί συνέχιζαν να μιλάνε για 2-3 προτάσεις ακόμη, εκτός και αν ο λόγος τους ήταν τόσο αργός, δεν ξέρω.. πάντως πολλές φορές ο λόγος του ήταν τόσο συρτός που κατέληγε πονοκέφαλος.
Ένας άλλος πονοκέφαλος ήταν η διάρκεια του έργου. Η παράσταση άρχισε στις 7 και τελείωσε γύρω στις 11, αυτό σήμαινε 2 γεμάτα 100 λεπτά παράστασης. Πολλοί φύγαν με το πρώτο διάλειμμα.
Τα σκηνικά ήταν εξαιρετικά, υπερθεαματικά. Με την χρήση πολλών καθρεφτών βοηθούσαν στη μεγέθυνση του χώρου. Στα σκηνικά μπορούσες να αναγνωρίσεις την χρήση παλιών ιαπωνέζικων σχεδίων και χαρακτήρων, πολλές φορές ήταν λες και έβλεπα μπροστά μου ζωντανό τον ίδιο τον πίνακα.
Η παράσταση είχε ζωντανή μουσική σε όλη τη διάρκεια του έργου. Όπως και επίσης έναν άνθρωπο που ήταν για την δημιουργία των ήχων, μάλλον για την υπερβολή τους. Παράδειγμα όταν υποτιθέμενα χτύπαγαν σε μια πολεμική σκηνή ο ένας τον άλλον, ο άνδρας αυτός δημιουργούσε τον ήχο του χτυπήματος χτυπώντας 2 κομμάτια ξύλου σε μια ξύλινη επίσης πλάκα. Η μουσική έπαιζε τον ρόλο του δημιουργού του αισθήματος. Δεν συνόδευε απλά την πλοκή.
Η πριγκίπισσα Ολίβια πενθεί για το χαμό του αδερφού της. Συνεπεία αυτού, αρνείται όλες τις προτάσεις που έρχονται από διάφορους άρχοντες, οι οποίοι ενδιαφέρονται να την παντρευτούν. Πιο επίμονος από όλους, ο Ορσίνο. Ο οποίος στέλνει συνέχεια τον βοηθό του, Σεζάριο, για να μεταφέρει στην πριγκίπισσα τον έρωτα του άρχοντά του, και να την πείσει να τον δεχτεί. Και ξαφνικά, η Ολίβια ερωτεύεται τον βοηθό!
Ο οποίος βοηθός, όμως, δεν είναι αυτό που δείχνει: στην πραγματικότητα, κάτω από το όνομα Σεζάριο κρύβεται η Βιόλα. Μια νεαρή και όμορφη κοπέλα που βρέθηκε ναυαγός σε τόπο εχθρικό, υποφέροντας από την πιθανότητα ο δίδυμος αδερφός της Σεμπάστιαν να πνίγηκε. Και η οποία αποφασίζει να παρουσιαστεί ως άντρας στον άρχοντα του τόπου, για να την πάρει στη δούλεψή του. Όμως τα βέλη του θεού έρωτα θα λαβώσουν την καρδιά της για τον «αφέντη» της. Και τώρα είναι αναγκασμένη να τον βοηθήσει να κατακτήσει μια άλλη γυναίκα, η οποία δεν ενδιαφέρεται καθόλου γι’αυτόν. Τα πράγματα θα περιπλεχτούν ακόμη περισσότερο όταν ο Σεμπάστιαν θα εμφανιστεί στο παλάτι της Ολίβια! Η οποία χάνει αυγά και καλάθια με την παράλογη συμπεριφορά του «διπλού» Σεζάριο. Θα γίνει, τελικά, ο Σεμπάστιαν – Σεζάριο ο καταλύτης που θα οδηγήσει στην λύση του «δράματος».
Τους Σεζάριο, Ολίβια και Ορσίνο πλαισιώνουν επιτυχημένα μια σειρά πραγματικά εμπνευσμένων χαρακτήρων. Πρώτος και καλύτερος, ο τρελός μουσικός Φέστε, απαραίτητο συστατικό της κάθε αυλής. Ο οποίος τελικά ίσως και μην είναι τόσο τρελός όσο φαίνεται. Απαλλαγμένος από πάθη και φιλοδοξίες, βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά από όλους και η κρίση του αποδεικνύεται η ορθότερη. Μετά είναι ο Μαλβόλιο – ο φιλόδοξος υπηρέτης της Ολίβια. Η έπαρση και η ειρωνεία με την οποία αντιμετωπίζει τους υπόλοιπους – προσωπικό και συγγενείς της Ολίβια – τους οδηγεί στο να του στήσουν παγίδα για να τον εκδικηθούν. Ο Μαλβόλιο θα παρασυρθεί σε μια ακατανόητη συμπεριφορά η οποία διασκεδάζει τους δολοπλόκους από την μια, γίνεται η καταδίκη του από την άλλη.
Επόμενος είναι ο Σερ Άντριου, ευκατάστατος μεν, χαμηλής νοημοσύνης δε, ο οποίος μάταια διατηρεί την ελπίδα ότι θα παντρευτεί την Ολίβια. Σειρά παίρνει ο μέθυσος Σερ Τόμπυ, θείος της Ολίβια, που εκμεταλλεύεται την αδυναμία του Σερ Άντριου για να του αποσπά χρήματα και να διασκεδάζει μαζί του. Τελευταία, αλλά σίγουρα όχι μικρότερης «εμβέλειας» η Μαρία, η πανέξυπνη και δολοπλόκα υπηρέτρια της Ολίβια. Αυτή είναι που συλλαμβάνει το σχέδιο που θα οδηγήσει, τελικά, τον Μαλβόλιο πίσω από τα σίδερα της φυλακής.
Στο έργο δεν πιστεύω ότι ακολουθήθηκε πιστά το έργο του Σαίξπηρ, μιας και ο Μαλβόλιο στο τέλος δεν οδηγείτε στη φυλακή αλλά όλα έχουν αίσιο τέλος για τους ήρωες του έργου.
Υπόθεση Έργου
Ο οποίος βοηθός, όμως, δεν είναι αυτό που δείχνει: στην πραγματικότητα, κάτω από το όνομα Σεζάριο κρύβεται η Βιόλα. Μια νεαρή και όμορφη κοπέλα που βρέθηκε ναυαγός σε τόπο εχθρικό, υποφέροντας από την πιθανότητα ο δίδυμος αδερφός της Σεμπάστιαν να πνίγηκε. Και η οποία αποφασίζει να παρουσιαστεί ως άντρας στον άρχοντα του τόπου, για να την πάρει στη δούλεψή του. Όμως τα βέλη του θεού έρωτα θα λαβώσουν την καρδιά της για τον «αφέντη» της. Και τώρα είναι αναγκασμένη να τον βοηθήσει να κατακτήσει μια άλλη γυναίκα, η οποία δεν ενδιαφέρεται καθόλου γι’αυτόν. Τα πράγματα θα περιπλεχτούν ακόμη περισσότερο όταν ο Σεμπάστιαν θα εμφανιστεί στο παλάτι της Ολίβια! Η οποία χάνει αυγά και καλάθια με την παράλογη συμπεριφορά του «διπλού» Σεζάριο. Θα γίνει, τελικά, ο Σεμπάστιαν – Σεζάριο ο καταλύτης που θα οδηγήσει στην λύση του «δράματος».
Τους Σεζάριο, Ολίβια και Ορσίνο πλαισιώνουν επιτυχημένα μια σειρά πραγματικά εμπνευσμένων χαρακτήρων. Πρώτος και καλύτερος, ο τρελός μουσικός Φέστε, απαραίτητο συστατικό της κάθε αυλής. Ο οποίος τελικά ίσως και μην είναι τόσο τρελός όσο φαίνεται. Απαλλαγμένος από πάθη και φιλοδοξίες, βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά από όλους και η κρίση του αποδεικνύεται η ορθότερη. Μετά είναι ο Μαλβόλιο – ο φιλόδοξος υπηρέτης της Ολίβια. Η έπαρση και η ειρωνεία με την οποία αντιμετωπίζει τους υπόλοιπους – προσωπικό και συγγενείς της Ολίβια – τους οδηγεί στο να του στήσουν παγίδα για να τον εκδικηθούν. Ο Μαλβόλιο θα παρασυρθεί σε μια ακατανόητη συμπεριφορά η οποία διασκεδάζει τους δολοπλόκους από την μια, γίνεται η καταδίκη του από την άλλη.
Στο έργο δεν πιστεύω ότι ακολουθήθηκε πιστά το έργο του Σαίξπηρ, μιας και ο Μαλβόλιο στο τέλος δεν οδηγείτε στη φυλακή αλλά όλα έχουν αίσιο τέλος για τους ήρωες του έργου.
Θέατρο Καμπούκι
Καμπούκι (Kabuki). Είδος ιαπωνικού Θεάτρου χαρακτηριζόμενο από την ιδιαίτερη δραματικότητά του και το εντονότατο μακιγιάζ των ηθοποιών του. Το όνομα προέρχεται από το ρήμα «kabuku» («ξεχωρίζω»), και συνεπώς το Καμπούκι μπορεί να ερμηνευτεί ως «πρωτοποριακό Θέατρο» ή «παράξενο Θέατρο». Τα ιδεογράμματα που απαρτίζουν την γραπτή λέξη «καμπούκι», σημαίνουν «τραγουδώ», «χορεύω» και «ικανότητα», συνεπώς κατά γράμμα το «Καμπούκι» θα μπορούσε να μεταφραστεί ως «τραγουδοχορευτική τέχνη».
1603–1629: Γυναικείο Καμπούκι
Η ιστορία του καμπούκι ξεκινά το 1603 όταν η Οκούνι, μία μίκο (νέα γυναίκα στην υπηρεσία ενός ναού Σίντο) του Ιζούμο Τάισα ή Izuni No Okumi ξεκίνησε να χορεύει ένα νέο στυλ δράματος στην κοίτη του ποταμού στο Κυότο. Για αυτό το λόγο το καμπούκι γράφεται και "歌舞妓" (χορεύσουσα και τραγουδούσα πόρνη) κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο. Σε αυτό το νέου τύπου δράμα, το οποίο έγινε σχεδόν αμέσως πολύ δημοφιλές, τον ρόλο τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών ενσάρκωναν γυναίκες. Όταν η φήμη της Izuno no Okuni μεγάλωσε τόσο ώστε να προσκληθεί να παίξει ακόμα και στην αυτοκρατορική Αυλή, σε όλη την χώρα δημιουργήθηκαν αρκετοί παρόμοιοι γυναικείοι θίασοι. Η αρχική μορφή του Καμπούκι διέφερε από αυτήν που γνωρίζουμε σήμερα. Καθώς μάλιστα ένας μεγάλος αριθμός των ηθοποιών του ήταν διαθέσιμες και για πορνεία, κατά την περίοδο Έντο το Καμπούκι γραφόταν εναλλακτικά και με άλλα ιδεογράμματα ως «τραγουδοχορευτική πόρνη».
Η ελευθεριακή και συχνά βίαιη ατμόσφαιρα του Καμπούκι, το οποίο δεν ασχολείτο με ηρωϊκές προσωπικότητες και γεγονότα αλλά σατίριζε πρόσωπα της καθημερινής ζωής και πολύ συχνά επώνυμους κυβερνητικούς αξιωματούχους, προβλημάτισε το σογκουνάτο Τοκουγκάβα, που είχε αναλάβει την εξουσία το 1603, με αποτέλεσμα το 1629 να απαγορευθεί η συμμετοχή των γυναικών στα έργα του Καμπούκι με σκοπό την προστασία της «δημοσίας αιδούς». Από εκείνη την στιγμή, το Καμπούκι πέρασε στα χέρια των ανδρών και δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση στην πλοκή παρά στον χορό. Επειδή όμως και σε αυτή του την μορφή το Καμπούκι δημιουργούσε προβλήματα στα δημόσια ήθη και στην δημόσια τάξη (με εκπόρνευση και των νεαρότερων ανδρών ηθοποιών ή με ταραχές που προκαλούσαν θεατές), το σογκουνάτο απαγόρευσε το έτος 1652 την συμμετοχή και των νεαρών ανδρών στην συγκεκριμένη μορφή Θεάτρου.
Το ραντεβού μεταξύ ενός άντρα και ένός νέου , ίσως ενός ηθοποιού Καμπούκι. Οι νέοι ηθοποιοί Καμπούκι ήταν περιζήτητοι από άντρες που επιζητούσαν σούντο
Μετά το 1653: Αντρικό Καμπούκι
Από το 1653, μόνο ώριμοι άνδρες επιτρεπόταν να εκτελούν παραστάσεις kabuki, το οποίο στη συνέχεια εξελίχθηκε σε ένα ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο και στυλιζαρισμένο είδος θεάτρου και ονομάστηκε γιαρό καμπούκι (野郎歌舞伎, δηλαδή, Αντρικό Καμπούκι ). Η μεταμόρφωση αυτή του ύφους οφείλεται εν μέρει και από το κωμικό θέατρο Κιογκέν όπως επιβληθηκε από τους σογκούν της εποχής .
Το όνομα γιαρό τελικά εγκαταλέιφθηκε αλλά όλοι οι ρόλοι παιζόταν από άντρες. Οι άντρες ηθοποιοί που ειδικευόταν στους γυναικείους ρόλους ονομαζόταν οναγκάτα ή ογιάμα (女形). Τα επόμενα χρόνια οι οναγκάτα προερχόταν από 3 κυρίως οικογένειες. Δύο βασικοί τύποι ρόλων δημιούργήθηκαν: αραγκότο (σκληρός τύπος) που ξεκίνησε από τον Ιτσικαουα Νταντζουρό (1660–1704) στο Έντο, και γουαγκότο (ελαφρύς τύπος) από τον Σακάτα Τοτζουρό (1647–1709) στις περιοχές του Κυότο και της Οζάκας. Το έργο μάλιστα «Sonezaki Shinju» («Οι αυτοκτονίες των ερωτευμένων του Σονεζάκι») του δεύτερου, καθιέρωσε ένα νέο αγαπημένο θέμα στα έργα του Καμπούκι, τις διπλές αυτοκτονίες των εραστών («shinju mono»), με τόσο μεγάλη επιρροή στο κοινό ώστε τελικά η κυβέρνηση προχώρησε το 1723 σε απαγόρευση όλων των έργων που είχαν ανάλογο θέμα. Το αραγκότο ήταν πιο ζωηρός τρόπος απόδοσης στην οποία ο ηθοποιός υπερέβαλλε στις κινήσεις του, στα κοστούμια και στη φωνή. Το γουαγκότο ήταν πιο κατάλληλο για τραγικές ρομαντικές ιστορίες και ήταν πιο ρεαλιστικός τρόπος παράστασης.
Ηθοποιός Καμπούκι, του Κατσουκάουα Σουνσό (1726–1792)
1673–1735: Η περίοδος Τζενρόκου
Κατά τη διάρκεια της Τζενρόκου, το καμπούκι άνθισε. Η δομή των έργων στυλιζαρίστηκε ακόμα περισσότερο. Συμβατικοί ρόλοι επίσης δημιουργήθηκαν. Το Καμπούκι συνδλέθηκε με το νιτζιο τζορούρι (κουκλοθέατρο) και αλληλοεπηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό. Στα μέσα του 18ου αιώνα το Καμπούκι έχασε τη λάμψη του για ένα διάστημα με το μπουνράκου να παίρνει τη θέση του σαν κύριος τρόπος διασκέδασηςστην Ιαπωνία στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις .
Η ανασύσταση του Καμπούκι στην περίοδο Μέιτζι
Παράσταση καμπούκι γύρω στα 1860
Οι τεράστιες κοινωνικές αλλαγές που ξεκίνησαν το 1868 με την πτώση των σογκούν Τοκουγκάουα, η εξαφάνιση της τάξης των σαμουράι και το άνοιγμα της Ιαπωνίας στη Δύση βοήθησαν στην ανασύσταση του Καμπούκι. Το Καμπούκι άρχισε να προσαρμόζεται στους μοντέρνους καιρούς και συντομα έγινε ξανά δημοφιλής με τις ανώτερες κοινωνικά τάξεις. Το 1887 δόθηκε μάλιστα παράσταση προς τιμήν του αυτοκράτορα.
Πολλά θέατρα Καμπούκι καταστράφησαν κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου και οι σύμμαχοι κατήργησαν προσωρινά την λειτουργία των εναπομείναντων μετά τον πόλεμο. Παρόλα αυτά η κατήργηση ήρθε το 1947 και οι παραστάσεις ξεκίνησαν ξανά.
Resourses:
http://www.gnwsis.gr/
http://el.wikipedia.org/wiki/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)